1/14/2007

Köpek


Tina öleli neredeyse 4 ay oluyor. Ev çok daha temiz ve sakin. Tüy yok, çiş paranoyası yok, sehpanın üzerindeki tabakta duran elmayı yedi endişesi yok. Apartman dairesinde ev hayvanı beslemenin tüm eksileri artık yok. Evde oturanlar artık daha rahat ve kendilerini daha az sorumlu hissediyorlar. Anlayacağınız ev sınırları içinde daha rahat ve konformist(bir bu kelimeyi bir de sofistikeyi hiç sevmem belki konformist doğru kelime değil ama ilk akla geleni) bir yaşam sürüyoruz. Tüm bunlara rağmen ev ahalisi daha mutsuz diyebilirim. Ev sanki daha soğuk, daha az eğlenceli. Evde dört kişi yaşamaya alışmıştık ve bunu ne kadar sevdiğimizin farkındaydık. Ya çocuk ya torun ya da yeni bir köpeğe ihtiyacımız var. Bir süre öncesine kadar kedi konusunda aslında oldukça kararlıydım ama anladım ki köpekleri daha çok seviyorum artık bundan eminim. 14 senelik alışkanlığın bunda payı çok büyük ve kabul edersiniz ki bu çok anlaşılır. Bakalım belki yakında bir "ikame çocuk" gelir eve. İkame çocuk olur mu bunu yaşayıp göreceğiz ama yasımızı tuttuk önümüzdeki maçlara bakacağız.

1/03/2007

2007

2007'den pek memnun olduğumu söylemeyeceğim. Şimdiden 3 gün geçti ve harika diye nitelendirilebilecek tek bir olay gerçekleşmedi. 2006 yılındayken hissettiklerimden farklı hissetmiyorum. Kandırıldık!!!

2006'nın 2007'ye artılarını saymak gerekirse:

1) James Brown
2) Roy Keane
3) Zinadine Zidane
4) İngiltere'nin 2006 fifa dünya kupası şampiyonu olma ihtimali
5) Paul Weller İstanbul konseri
6) Alan Shearer
7) The Seeger Sessions
8) Morrissey İstanbul Konseri
9) Pro Evolution Soccer 5
10) Nick Hornby imzalı fever pitch...
11) George Best

herhangi bir önem sırası izlemeden hazırlanmış bu listeden de anlaşılabileceği üzere 2007'nin 2006'dan daha iyi bir sene olması için çok çalışması gerekecek...

12/05/2006

"Memur Bey, inanın bir şey çalmadım" Savunma1

" Memur bey... Bir saniye izin verir misiniz? Size bir şey çalmadım diyorum.. Ben sadece dinleyiciyim.. Evet evet dinleyiciyim. Çalmasını beceremem ki zaten sadece dinlerim.. Onu da ne kadar iyi yapabildiğim şüpheli. Yani eskiden olsa sıkı dinleyiciyim diyebilirdim ama şimdi.. Her gün yeni bir grup çıkıyor ve bunları takip edecek ne enerjim ne de zamanım var. Düşünsenize Paul Simon'ın Graceland'ine bile 15 sene gecikmeli sahip oldum. Tekrar düşündüm de Paul Simon benzetmesi iyi olmadı. Hiç almasam daha "cool" bile durabilirdi kimilerinin gözünde. Ama olsun ben köklerine bağlı bir adamım. Simon and Garfunkel'ın bana ninni söylediği zamanları hayal meyal de olsa hatırlıyorum, ama net hatırladığım şey Bülent Ersoy ya da İbrahim Tatlıses'in bana hiçbir zaman ninni söylemediği idi. Yani giremezdi evimizden öyle yaratıklar. Yok yok Kahrolası Kürtler ve İbneler demek istemiyorum burada. Yani öyle bir sorunum yok sadece estetik kaygılarla etmiştim o sözü siz takılmayın. Neyse giremezdi işte Arabesk evden içeri. Yani Sezen Aksu gibi istisnalar çıkıyordu arada. Ama esas istisna araba değiştirdikçe yeni arabanın içinden çıkan fantastik kasetlerdi. Nasıl mı? Araba alınır. Arabanın teybi vardır ve torpido gözünde bir sürü kaset. Aynısını babam da yapardı. 90'lar Pop müzik tarihini değiştirdiğimiz arabalar üzerinden sayabilirim. 1988-1990-yeşil şahin-Zerrin Özer-Olay Olay, 90-92-bordo-serçe-Yonca Evcimik-Abone , 92-93-gri-doğan-Levent Yüksel-Med Cezir , 93-95-beyaz-Renault Broadway-Nilüfer-Ne Masal ne rüya vb... Neyse dediğim gibi neredeyse 27 senedir dinleyiciyim, hiçbir şey çalmadım memur bey. Yani çalmadım değil aslında bir dönem çalmak da istedim ama çalamadım. Becerikli değildim. Kabiliyet denen şey bende bu konuda yoktu. Tamam aslında gitar çalmayı da o kadar istiyor muydum emin değilim. Yani Kurt Cobain'i gördükten sonra gitar seksapeli de bitti sanırım. Oduncu gömleği üzerine hırka giymiş adamların elektro gitar çalıp rock yıldızları olduğu bir dönemdi çocuklar bahsettiğim. Ve biz askı takan dedelerimizi değil, bollaşmış yün kazaklar giyip etrafa somurtan, hayat berbat mesajları veren uzun saçlı, pis görünümlü adamları dinliyorduk. Ne yapalım bizim zamanımızda ne The Beatles ne de The Smiths ne de The Clash vardı. Hiçbiri "The"lı gruplar değildi grunge ortamının. The Pearl Jam mi? Kuyumcu mu o? Nereden bakarsanız bakın bir boşluktu doksanlar ve 90'ları dinleyici olarak geçirdim. Çalmadım.”

Heavy Metal ve Grunge yüzden isyankar bir gençlik geçirmedim diyebilirim. Yani daha kendi hayal gücüme ve olmayan acılarıma bağlı bir çocukluk yaşadım. Smiths'e kadar.. Neyse bunu savunmamın 2. bölümünde dillendireceğim şimdi sıra işin politik tarafında. Kimse okumasa da böyle kendi kendine söylenmek güzel. Kendi kendine ile "kendi kedine" arasında da hoş bir bağ varmış. Ama bir kedim bile yok...


Tamam Galatasaray maçlarına gitmeyi tercih ederken kendimi 1 mayıs alanlarında bulduğum çok oldu. Belki o zaman farkında değildim bunun nasıl desem kendimi daha yüce bir iş yaparken hayal ediyordum belki de. Kahraman işçi sınıfını iktidara taşıyan kara trenin altındaki demir raydım ben. Kabul edin, kahraman işçi sınıfı için yapılan bu tip benzetmeleri eskiden ciddiye alıyorduk. Ama bütün istediğim benden büyük bir topluluğun üyesi olmaktı. Hiçbir zaman fonksiyonel olmadığımı itiraf ediyorum zaten ateşli olmaktan başka yapabileceğim bir şey yoktu. O da zaman içinde sönüyor işte. Bu da anlaşılır. Ama üniversite yılları boyunca gizliden gizliye sosyalleşmek için gittiğim 1 Mayıs ve 6 Kasım gösterileri kişisel tarihimin önemli anlarıydı. Bunun müzikle ne alakası var derseniz? Şunu söyliyeceğim ki o dönemde Grup Yorum dinledim. Aslında dinlemek için istekli değildim ama maruz kaldım diyelim bir de racon faktörü elbette. o zamanlar takıldığım öğrenci evinde mönü buydu. Yersen. Yemedim ben de, yer gibi gözüktüm. Çiğneyip ağzımda geveledim sonra “yoldaşlar” fark etmeden tükürdüm. ince ince evin içine de İngiliz karamsarlığı soktum ve öğrenci evi gerçek anlamda dert evine döndü. İnsanları üzdüğüm için mutsuzum ama Grup Yorum'u, Ahmet Telli şiir kasetlerini, Tolga Çandar’ın Ege Türküleri’ni ve nadir de olsa çalan Bulutsuzluk Özlemi'ni bir daha duymadığım için de hayattayım. Yani görüyorsunuz tüm bu üzüntüyü hayatta kalmak için o eve taşımıştım. Ayrıca belirtmeye gerek yok tabi The Rolling Stones'un Sticky Fingers albümünü de avlanmak için.

Bakın memur bey hala inanmıyorsanız size BNRP'den bahsediyim. Bu bir banka ya da holding ismi değil. Bir nevi radyo programı'nın kısaltmasıydı. Lise ve üniversite yıllarım içinde tuhaf içeriği ile orta sahada oyun kurucuydu. Kadın erkek ilişkilerinden müziğe, yemek alışkanlıklarından edebiyata kadar uzun bir süre hayatıma hükmetti. Derken sonra William Wallace kadar olmasa da kendimce "özgürlük" diye kükredim de inceden kendime gelmeye başladım. gerçi hala daha üzerimdeki etkisi tam olarak geçmiş sayılmaz. Ama düşününce Tom Waits'i Kaan Çaydamlı ve Mete Avunduk'a borçluyum. Memur Bey bu iki isim de kayıtlara girebilir mi?

Sonuç olarak Memur Bey.. Ben bu müzik işini çok seviyorum. Saatlerimi müzik dinleyerek harcayabilirim. Kabul çok anlamlı bir iş değil bu uğraştığım ama tekrar ediyorum ben birşey çalmıyorum...

11/07/2006

Fenni Lise

Ortaokul yıllarındayken şimdi zeka dediğimiz kahverengi pantalonu en iyi taşıyanların Fen (gördüğünüz üzere saygıdan F'si büyük) lisesi öğrencileri olduğuna dair geniş kanoya ben de biniyordum. Hatta bir Fen lisesi öğrencisi olmak için 90'ların başında ben de sınava girmiştim. Ama sınava sadece girmenin yeterli olmadığını silindir denilen sözde 3 boyutlu cismin hacim formülünü bilmediğimi anlayınca fark ettim. Ama kafalı Fen lisesi öğrencisi olmaya en çok yaklaştığım o 3 saatin sonunda (açıkçası 2 saat falan da olabilir emin değilim) Ataköy 4. kısım çarşısındaki şimdilerde kapalı pastaneden alınma tarçınlı kurabiyelerin tadını asla unutamadım. Pelit pastanesi zaman içinde damağıma ilgili lezzeti bir nebze olsun hatırlatabilmiş olsa da bu konuda Ataköy 4. kısım çarşı grubunun yeri bambaşkadır. Sizin de anlamış olduğunuz üzere sınav sonunda Atatürk Fen Lisesi'ni kazanamamıştım ki daha sonra bu görece başarısızlıktan zerre rahatsızlık duymadım ama tarçınlı kurabiyelerden daha fazla yememiş olmanın verdiği rahatsızlık şu anda dahi beni rahatsız etmekte.

Sınıfımızın pekçok müslüman genci o sınavı geçip fen lisesinde okudu. Hatta bunlardan birisi kör Salih'ti. İsim ve lakap itibariyle kendisi bir Yaşar Kemal karakterini andırsa da kesinlikle bu bir isim benzerliğinden öte değildir. Hatta körlüğü lakap değil sağ ya da sol gözünü ,şimdi hangisi olduğunu hatırlamıyorum bile o yüzden tek gözü diyelim dürüst olsun, bir çocuk oyununda kaybetmesinden kaynaklanıyordu. Hatırladığım kadarı ile kibritle oynarken alev kibritin sınırlarını aşmış, bir şekilde ("görünmez kaza" tabiri son derece uygun olacak) Salih'in gözüne kadar ulaşmış ve ilgili gözünü kör etmişti. Salih komik bir çocuktu. Kendine has bir espri anlayışı ve annesinin yanına koyduğu tuhaf kokulu yiyecekleri vardı. Sadece koku değil görünüm itibariyle de bana hiç cazip gelmeyen şeyler yiyordu. Sanırım annesi çocuğun tek gözü görmüyor diye ne yediğini fark etmediğini sanıyordu ve muhtemelen de haklıydı. Neyse Salih Fen lisesini kazanıp lisede bizden ayrıldı benim de Salih'le ilgili anılarım orta son itibariyle son buldu. Orta son zaten pek çok şeyi sonlandırmak için çok uygun bir zaman. Biz bu süreci "hormonal" olarak sıfatlandırıyoruz ve oldukça haklıyız. Salih ki kendisinin soyadını yazının başından beri hatırlamama rağmen bir türlü çıkartamadım üniversite'de tıp fakültesini kazanmış. Daha sonra cerrah çıkmış. Tek gözlü bir cerrah. Sanırım hastaları "Vietnam sendormu" yaşıyordur. Bu bilgilerin kaynağını da vermek isterdim ama inanın hatırlamıyorum. Sokakta denk geldiğiniz "peki abi kimleri görüyorsun liseden? Eee x napıyormuş?" sorularına cevap veren adamlardan olabilir. Sözün kısası Fen Liseleri öyle shaolin tapınakları ki körlerden bile cerrah çıkartıyorlar diye düşünebilirsiniz. İnanın buna verecek bir cevabım yok sizi Salih'e havale ediyorum.

İlkokuldan beri düzenli olarak matematik yazılılarına girdim. İlkokul'da vardı. Ortaokul'da vardı. Lise'de vardı. Üniversite'de vardı. Yüksek Lisans yaparken de vardı. Hatta bilin bakalım Doktora sırasında neden yazılı oldum? Evet bildiniz pek çok diğer bok püsür gibi matematikten de. Bazen adı calculus bezen finansal matematik bazen de optimizasyon teknikleri oldu. Ama bütün bu flörtlerimizde onlara kısaca mat. dedim. Sanırım first cut is the deepest... Neyse bu matematik sınavlarını yapan hocalarında büyük çoğunluğunda hep bir Fen Lisesi takıntısı vardı. Nedense bu okullarda okuyan "zeki" çocuklar dakota çekirdeği çıtlar gibi matematik soruları çözerdi ve en aptalları Gauss kadar zekiydi. Çok sonraları anladım ki Gauss Fen Lisesi mezunu değilmiş.

Lise'de Fen liselilere rakip olmamak için türkçe-matematik bölümünü seçtim. Ne de olsa sosyalci olmak için fazla matematikçi, fen matematikçi olmak içinse fazla sosyalciydim anlayacağınız ortanın solunda bir lise talebesiydim. Talihin şu oyununa bakın ki üniversite'de Atatürk Fen Lisesi'nden fazla uzağa kaçamamıştım. Bizim Göztepe Kampüsü AFL'ye çok yakındı. Çok sonraları gidip gördüğüm bahçesinde dolaşan tiplerse benim imtinayla uzak durmaya çalıştığım ve annemim tabiriyle "fazla bakma evladım yoksa benzersin" dediği oğlancıklardı. Ha bu arada Fen lisesi'ne kızlar gidiyor mu? Sanırım gidip orada kendilerini harcamak için her anlamda fazla iyiler. Neyse teneffüste bahçesinde dolanan tiplerden biri olmadığım için o kadar mutluyum ki anlatamam.. Sanırım yüzeysel ve mutluyum :) kendimi tutamadım smiley koydum dağılabilirsiniz.