KAYIP CİNNET

Time Flies.... 1994 - 2009

2010-09-07T14:17:00.002+03:00

"They mean everything. The swagger. The melodies. The attitude. The lyrics. The mentality. Oasis is not a band,it's a generation."
Sebastian Lindholm (Stockholm, Sweeden)

"Get me into playing the guitar and learning about music. Best day of my life was when I saw them live."
Aaron Taylor (Torquay, UK)

"My Grandad had Elvis, My Dad had the Pistols, I had Oasis."
kris Benting (Telford, UK)

"They're fucking EVERYTHING to our generation. They're the alphabet. They make bad times good and good times great!"
Joe Clancy (Manchester, UK)

"Being an Oasis fan is like following a football team, you're loyal to them for life."
Claudia Stephanson (Rugby, UK)

"Oasis reminds me that one day I'll get away from job centre and council estates like they did and look to the future laughing."
Simon Baddeley (Stoke-On-Treat, UK)

"Oasis are my Beatles, my Who, my Jam, my Northern Soul. Quintessentially English, brash, brilliant, dynamic and unfaltering. Life affirming."
Lee Dickson (North Shields, UK)

"THEY CHANGED MY LIFE! I GOT OBSESSED WITH BRITISH MUSIC AND THE CULTURE. THEY MADE ME COME AND LIVE IN ENGLAND."
TOMOKO MIYAKURA (Barnsley, UK)

"When I hear Oasis they change me from a factory worker into a rock star, for that I thank them."
Marty Corry (Belfast, UK)

Football Manager Damned United Expansion Pack

2010-04-06T14:14:00.006+03:00

Futbolu seviyorum orası kesin. Hatta zaman zaman takvimimi ona göre ayarlayacak kadar seviyorum. Fever Pitch durumunda değilim orası da kesin. Şu ana kadar somut gerçeklerden bahsettim öyle de devam edeceğim. Futbolla ilgili pek çok şeyi seviyorum. O da kesin. Formaları seviyorum, futbolla ilgili şarkıları seviyorum (bkz: Santa Maradona), futbolcu hikayelerini ve en çok da efsanelerini seviyorum orası da kesin. Ama örneğin halı sahaları sevmiyorum sanırım halı sevmiyorum. Futbolla ilgili bilgisayar oyunlarını eskiden daha çok severdim çünkü iyi oynayabilirdim. Şimdilerde beceremiyorum çünkü pratiğimi kaybettim. O yüzden mesafeliyim ama şu var ki menejerliğin hastasıyım. Artık giderek futbolculardan çok menejerleri sevmeye başladım ki bu sanırım bizim kuşağın George Best eksikliğinden kaynaklanıyor. Messi'yi izlemektense Jose Mourinho'yu izlemeyi tercih ederim.

İzlemeyi Mourinho'dan çok sevdiğim şey ise futbolla ilgili filmler. Hele İkinci dünya savaşı ile bir araya gelirlerse tam zafere kaçış olur a dostlar. Neyse bu başka bir geyik konusu zaten taa üniversite kantinlerinden o filmi biliyor musun hani Sly oynuyordu kaleciyi blah blah blah.

Somut gerçeklere devam. Futbol tarihinde Mourinho ilk değil elbette çok öncesinde çok daha sağlamları var isimlerini zikrederken bile önümüzü iliklemeliyiz Bill Shankly (insanları mutlu etti) , koca Bob Paisley, Matt Busby hatta Sir Alex Ferguson. İyi teknik direktör iyi müzik gibidir adadan hatta İskoçya'dan çıkar diyebiliriz. Bu da somut hatta bir somun gerçek. Facts facts facts hard times Sir. Dickens...

The damned United'da Brian Clough ile Peter Taylor oynuyor desek yanlış olmaz. Onları da acaip şekillerde anıyoruz ve izliyoruz: "We're the best şakşakşak we're best şakşakşak we're the best Nottingham Forest!!!"

Adalardan bir zombi gelir...

2010-04-06T14:07:00.003+03:00

Popüler kültürdeki eksikliklerimizi bir bir gideriyoruz. İşte bu eksiklerden biri de doğru düzgün bir zombi filmimizin olmaması idi. Her ne kadar ortam vampire kesmiş olsa da Mösyö Scognamillo sağ olsun en azından sinemataografik vimpir denemelerimiz olmuş vakti zamanında.

Ada - Zombilerin düğünü çekileli uzun süre oldu gerçi ama ben yeni izleyebildim. İzledim ve işte zilyon gün sonra bununla ilgili blog'uma entari dikeyim dedim. Dünya'nın yerel bankası adlı kurumda yıllarca takılmış bir kişi olarak yerel değerlerin evrensel hıyarlıklarla nasıl çözülebildiğinin iyi farkındayım. Zombileri çözmüşüz ama yerelliğimizden zerre ödün vermemişiz. Hatta zombilik hastalığını kaçak rakıya olmadı midye zehirlenmesine o da olmadı oy için dağıtılan kömüre bağlamışız ki işte diyor necip Türk milleti adalardan bir zombi gelir bizlere aman aman...

Aslı mı Sahnesi mi?

2010-01-23T00:59:00.005+02:00

Şu sıralar dünyanın en iyi şarkısı listemde bu dönüyor.

Az önce Jools Holland'da izleyince acaba canlısı mı yoksa stüdyo kaydı mı diye düşünüyorum. Siz de düşünün...

ODER

Gülüm Benim...

2010-01-10T16:02:00.002+02:00

O kadar uzun süredir buralara bir şey yazmıyordum ki baya bir material world birikmiş. Şu sıralar kafamda dönüp duran İbraam bestesini sizlerle paylaşmaktan zerre çekinmiyorum.

Sevgiler

müzik - ibrahim tatlıses gülüm benim | izlesene.com

Puslu Kıtalar Atlası

2010-01-10T15:43:00.006+02:00

Türk Edebiyatından o kadar bihaberdim ki. Yani elbette Oğuz Atay, Tanpınar, Yusuf Atılgan hatta geç de olsa Orhan Pamuk okumuştum ama örneğin son dönemden -ki son dönem dediğimin üzerinden 10 seneyi aşkın zaman geçmiş- kimseleri okumamıştım. Alper Canıgüz ve Cem Akaş tarzı oyuncu metinleri de bu kategorinin dışında tutuyorum dediğim gerçek romanlar. Puslu Kıtalar kaç zamandır okumak istediğim ama bir türlü elimin gitmediği kitaptı. 2010'a onunla girdim diyebilirim. Oh my gosh ne güzel kitapmış. Ne eksik ne fazla herşey yerli yerinde. Hatta o gazla bir de Türk Edebiyatında yazılmış şahane metinleri okuma kampanyası başlattım D&R'dan taksitle. Adelet Ağaoğlu, Aslı Erdoğan, amcaoğlu'nun okumadığım kitaplari ve hatta Latife Tekin'le Elif Şafak. Bana yol gösterecek ve best of katalogları ararken şunu fark ettim ki çok yalnızız be hacım. Kör kuyularda merdivensiz kalmışız, bir tane doğru düzgün karşılaştırmalı şunu oku bunu okuma haritamız yok. Tam puslu kıtalar atlası durumu. Taş var köpek yok yazmak istedim deyim gibisinden ama uymadı buraya silmek için de fazla hızlı yazıyorum. Yani diyeceğim o ki biri çıksa bunu oku bunu okuma dese. High fidelity'deki şampiyon kokoreç ve vinyl durumu olsa dese ki "kimseye evinde blonde on blonde'un olmadığını" söyleme gibi bir Türk Edebiyatı Jack Black botu olsa binsek de gezsek. Neyse bundan sonrası el yordamı eş dost tavsiyesi. Eş tavsiyesi Latife Tekin geldi. Göreceğiz eş mi yaman yoksa bey mi?

Sevgiler

Avatar Dünyasında mı yaşıyorsun lan?

2010-01-10T15:26:00.004+02:00

Hülya Avşar, Cem Karaca'nın eşini konuk ettiği TV programında Ruhi Su'ya selam gönderdi. Bunun üzerine bir grup insan da ayaklandı Hülya Hanım'a "Urfa'da okusfort vardı da okumadık mı" hesabı laf geçirenler oldu. Aralarında bir tanesini gerçekten çok beğendim. Rahmi Saltuk: "Belli ki başka bir galakside yaşıyor veya Avatar Cumhuriyeti’nden gelmiş...".

Önce Muz Cumhuriyeti vardı şimdi Avatar Cumhuriyeti'ne terfi ettik. Ya da upgrade diyelim çünkü tarımdan teknolojiye geçiş evresindeyiz sanki. Avatar kıyameti bizim evde film vizyona girmeden çok önce trailer'ını sinemada izlememizle başladı. Bizim bildiğimiz Avatar hava büken soyundandı. Trailer'da mavi yeşil rizesporlu hilkat garibeleri vardı. Hani nerde bizim kel oğlan derken anlaşıldı ki iki avatar varmış bu Titanic ekolündenmiş, bizim çizgi dizi avatar'ı 6. hissi kuvvetli Hintli çekecekmiş. Tamam dedik. Derken Titanic'den beri yüzmeye tövbeli adamın filmi vizyona girince önce direndik. Dedik gitmeyiz buna. Sonra giden herkes "ALLAH ALLAH ALLAH BU NASIL SEVMEK" diye anlatınca len dedik kozmik şüphemizde haksısız gidip derhal popüler kültürün parçası olalım hem de en gözlüklüsünden. Sonra olanlar oldu önce gözlükler burnumuzu hırpaladı. Para verip dayak yedik gibi bişi aslında. Sonra film o kadar uzundu ki çok yoruldum. Yorgun ve bitik bir şekilde pis gözlüklerle sinemanın ulaştığı son bilgisayar oyununu izledik. Bayılanlar ve ayılanlar arasında bir saf tutmam bekleniyorsa ben ayık kalanlar tarafındayım. Ayığım ve bilincim açık. Sinema derler perdedeki görüntüleri çok seviyorum. Hemi de neredeyse her türlüsünü ama bu oyuncakçı dükkanı filmlerden haz etmiyorum. Sevemedim kara gözlüklüm. O braveheart saçmalıklı gaz cümlelerini, sonunda Celine Dion ayarında çalan şarkını, Nasyonel Coğrafya tandaslı haydi farklılıkları ve çeşitliliği kutlayalım. Onlarda bir değer ama biraz vahşiler, eğitelim gari tenten emperyalizmini. Alışamadım alışamadım ne olur anla beni...

Tamam işte helivuut diyeceysin ama teknolojisini de sevmedim ki. Ben aksiyon figürlerinin birbiri ile tepişmesini çok yakından ve gerçekmiş gibi izlemek için para vermeyi red ediyorum. Giden varsa da cesedimi falan çiğneyecek değil buyursun gitsin. Beni bozmaz..

Nefes

2010-01-10T15:19:00.003+02:00

Sinemada görmeye cesaret edemedim bir gören olur diye. Hayır yani hakkında o kadar konuşuldu ki son noktada bir itibar meselesi haline geitrdim içimde sanki birilerinin sikindeymiş gibi. Dvd'si çıktı ben de korsandan aldım izledim. Beğendim mi? Evet beğendim diyebilirim. Haddinden fazla "komtan" monoloğu olsa da , süresi itibariyle sanki daha kompakt olabilirmiş dedirtse de gerim gerim gerdiğini itiraf etmeliyim. Yerli işi full metal jacket mi? Yani yerlisini yabansını bilmem ama sanırım en iyi ve belki de tek savaş karşıtı filmimiz. TSK nasıl bu kadar sahiplendi? Bilmiyorum izleyenin kafasıyla da direkt alakalı. Yani baktığınız yerden kendinize yontabilirsiniz ama ben bir tarafa yontmamaya çalıştım. Yontulmamış halini de beğendim diyebilirim.

Nevizade Geceleri

2009-11-23T00:24:00.003+02:00

Green Street Hooligans'ı izleyip "I'm forever blowing bubbles"dan etkilenmeyen yoktur diye düşünüyorum. Tuttuğum takımın kendi bubbles'ını buraya post etmezsem olmazdı..

Giden her sevgilinin ardından
Hep biz olduk el sallayan
Haykırsak duyarlar mı sesimizi?
Hangi sevdadan galip çıktık ki?

Yürüyoruz sessiz ve kederli
Nevizade geceleri
İnletiyoruz hep çıkışında
İstiklal caddesini

Boşuna çekilmedi bunca çile
İçiyoruz gündüz gece
Haykırdık ama duymadı hiç kimse
Peşindeyiz heryerde

Zaten aşklar hep yalan dolan
Sonu hep acı hüsran
Bize her sevdadan geriye kalan
Sadece Galatasaray

Hayat Boyu Berabere

2009-06-13T15:29:00.002+03:00

Sıkıcı maçlardan sonra yapılan klasik "90 dakika değil 270 dakika oynasalar yenşemezlerdi zaten.." yorumunun sıkıcılığından bunalanlardansanız ve şerefli mağlubiyetlerden gurur duyuyorsanız her derde deva Dylan gene yaptı yapacağını.. Buyrun buradan beautiful losers...

Bu albümü dinlemediysen adam değilsin vol. 3

2009-05-30T20:24:00.000+03:00

Kara Kitap Gözüm Yolda

2009-05-30T16:21:00.003+03:00

"İbni Arabi'nin gerek bir vakıa olarak anlattığına göre, abdaldan olup ruhlar tarafından göklere çıkarılan bir arkadaşı, bir defasında dünyayı çevreleyen Kafdağı'na varmış, dağı da bir yılanın çevrelediğini görmüş. Bugün dünyayı çevreleyen böyle bir dağ ve onun da etrafında böyle bir yılan olmadığı malumdur."

"Epigraf kullanmayın, çünkü yazının içindeki esrarı öldürür!"

"Böyle ölecekse, öldür o zaman sen de esrarı, esrar satan yalancı peygamberi öldür!"

"Hiçbir şey hayat kadar şaşırtıcı olamaz. Yazı hariç."

"Dedem bu topluluğa aile adını veriyordu."

"Bir kusurum varsa o da konu haricine çıkmaktır."

"İnsan terkederken bir sebep gösterir. Bunu söyler. Karşısındakine cevap verme hakkı tanır. Öyle durup dururken gidilmez. Yok çocukluk bu."

"Ona düşmanlarımı sordum. Saydı.Saydı.Saydı."

"Gah kar yağıyordu, gah karanlık."

"Sinema çocuğun yalnız gözünü değil aklını da bozar."

"Esrarlı şeyleri dehşetli severim."

"Neşeli ya da hüzünlü ya da dalgın ya da düşünceli ya da kibar olmak istiyborsan, bu durumları tek tek bütün ayrıntılarıyla oynaman gerekiyordu yalnızca."

"Bu sabah uyandığımda aynı kişi miydim ben? Aynı kişi değilsem sorayım o zaman. Kimim allahaşkına ben?"

"Boş bir ev kadar hüzünlü hissetti kendini."

"Rüyalarınız bir ikinci hayattır."

"Evet! (dedi keyiflenen okuyucu) işte bu zekice, işte bu deha; işte bunu alıyor ve hayran oluyorum buna. Tam aynı şeyi ben de yüzlerce kere düşünmüştüm!" Başka deyişle, bu adama bana kendi zekamı hatırlattı ve bu yüzden ona hayranlık duyuyorum.

"Genellikle yüzlerdir farketmeden geçtiğimiz."

"Bundan evvelki tramvaylar ne kadar iyiydi!"

Bu albumu dinlemediysen adam degilsin vol.2

2009-03-23T01:20:00.001+02:00

Bill Shannon Rulez...

2009-03-21T23:18:00.003+02:00

Funky Jazz Classics & Original Breaks from the Tough Side Vol1

2009-03-03T23:25:00.002+02:00

Bu albumu dinlemediysen adam degilsin vol.1

2009-03-02T00:18:00.002+02:00

Highway 61 Revisited

Oskar Abim Evde mi?

2009-02-16T23:59:00.012+02:00

Oscar abim evde mi evde mi?
Üç odalı yerde mi?

11 ayın sultanı Oscar ayı geldi çattı a dostlar. Her sigara molasında, her korsan cd tezgahında, her sinema afişinde bir oskar havası. Onu izledin mi? Bunu beğendin mi? O mu kazanır? Divx'ini indirdin mi? Muhterem Lou Reed aka Salome misali New York Telephone Conversation hali.

Ben de herr çakma Kunstliebhaber gibi oscar adayı filmlerin dvd'leri izledim.

Milk yani süt derler yapımda Sean Penn'in yatakta kendinden 20 yaş genç hippinin tekiyle pasta yoğurt arası tatlı bişiler yiyen (ki bu yiyeceğe cheesecake deniyor) kart aktivist bir ibneye dönüşmesi beni pek şaşırtmadı. Zira Nuri Bilge Ceylan'a ödül veren jüri başkanının sinirli ibnelik taslaması sürpriz değil. Peki film olmuş mu? Civil Right's Civil War deyu haykıran kıvırcık karakterin dönüşümü filmin özeti sayılabilir. Fazlasıyla spoil ederek söylemeliyim ki hayatını kıçıyla kazanan filmin sevimli ibnesi (gerçek hayatta da baya önemli bir adammış hakkını bana kalmamakla teslim edeyim ve ibne kelimesi ibneleri kızdırmasın aslında günün birinde hepimiz 10 dakka için ibne değil miyiz?) filmin dvd sayacından gördüğüm kadarıyla ilk yarım saatinde seçmen kütüğünün (Amerikanyalıların seçim propaganda çalışmalarında kullandıkları ve gelen geçenin imzalarını aldıkları defteri üstüne koydukları ahşap mobleye verilen isim) etrafından dolanan alalalede bir apolitize gençken , her nasılsa en devrmci gay guy haline geliyor. Değişimini ise neden gittiğini anlamadığı/m/ız , filmde göremediğimiz ama bahsini duyduğumuz bir İspanya seyahatinde Franco'nun katlettiği eşcinsellerin onuruna düzenlenen bir yürüyüşte kurşunlara gelen latin eşcingsenglerin cesaretini görmesine borçlu. Şimdi ne var bunda, borç yiğidin kamçısıdır !whiplash! diyenleriniz olacaktır. Hatta bu kimilerine gayet makul ve etkileyici bir hikaye olarak da gelebilir ama ben de yarattığı hissiyat Ahmet Kaya'nın solcu oluş öyküsü oldu. Bundan uzun süre önce Can Dündar Show Tv için popüler kültür figürlerinin kısa belgesellerini çekerken sıra dönemin popüler kürtür sanatçısı Ahmet Kaya'ya gelmişti. Adı Bahtiyar'ın silahını helada unutup sonra sırasıyla sıra gecelerinde bulduğu o 90'lı yılların ikinci düzlüğünde Ahmet Abi'nin takası aşağı yukarı şu sözlerle bizlere geçirdiği aydınlanmayı anlatmıştı: "Can, bir gün evden çıktım otobüs durağına yürüyorum o sırada bir baktım ıslıkla Avusturya İşçi Marşı'nı çalıyorum. İşte, dedim kendime. Oğlum sen adam oluyorsun". Ben de günün birinde aldığım ilk leman nüshasını anlatarak nasıl BirleşikSosyalistParti gecesine gittiğimi anlatırsam o zamana kadar muhtemelen inşa olan 3. boğaz köprüsünden sallandırın tamam mı ey okur? Gördüğünüz üzere ikinci kibarlık çoğuluyla ikinci samimiyet tekilini yanyana kullanarak Kunstliebhaber bir cümleyle "fin" yaptım.

Benjamin Button ya da o eski halimde eser yok şimdi. Benjamin, F.Scott Fitzgerald'ın Gatsby'den muhteşem olmasın süper bir karakteri. Özde ve sözde şahane bir insan ama hatasız kul olmaz misali pek yaşının adamı değil. Biraz ssk emeklisi ruhlu. Basur primlerinin de tamamını ödememiş. Benjamin'in önce mektup arkadaşı sonra hayat arkadaşı en sonra süt annesi olan yavuklusundan bahsetmek gerekirse ki kendisini hem Gatsby'den hem de Benjamin'den mübarek olan Bayan Blanchet oynuyor "come on! two thumbs up şikago kronikıl". Bir kusuru var yalnız kızın biraz entel takılmakta optimist hem de pessimist biraz idealizmi de savunmakta. Filmin ilk yarısında kız diyor ki Luther? Makyavelli? Şampiyon biziz diyor Benji attığımız gollerden belli.. Bu kadar yeter diyorum. Zira yeterince ah ağır tempolu vah belinda yorumlar okumuş, izlemiş ya da dinlemişsinizdir. Mesela ben her üçünü de yaşadım. Ama pişman mıyım değilim. Milk'den ağzım yanmıştı Benjamin'i iştahla yedim. Yine olsa yer miyim emin değilim ama "yemekteyiz" şekerim boşver. Bir de Brad Pitt stop yapmış sanırım. Adam yaşlanmıyor be eve.

Devrim yolunun devrimciliğini pek anlamış değilim. Herhald tribune Benjamin Franklin 100 dolar devrimselliğinde bir sokak ismi. Ya evde yoksan şarkısıyla ilgili bir tesbit yapmak istiyorum lafı açılmışken müsadenizle. Geçenlerde bir yerlerde okudum (en sevdiğim referans kalıp sabunu) şimdi hatırlamıyorum nerede olduğunu ama Türkiye'de her 3 senede bir adresler değişiyormuş (istatistik budur). Ya evde yoksan ile aslında Orhan Gencebay ya seni ev adresinde bulamazsam blablabla cümleyi tamamlayamayacak kadar kötü bir espri olacakı stop loss yaptım, hisseleri sattım kıssa aldım. Şimdi devrim arabalarına nasıl bağlasam. 3. oscar filmim aslında şu ana kadarkilerin en iyisi ama nasıl anlatacağımı bilemedim. Herhalde devirden bana öyle geldi ama mad men gibi bişiydi. Mad men'i seviyorum bunu da öyle izledim. Keşke dizi kadar sürseydi aksine sezon kadar sürdü (bir mevsim). Tamam parantezle beraber bu filmi de kapattım.

Aslında en güzelini sona saklamışım. Varoş milyoneri aka Bombay benim olacaksın. Tam bir Hint Fakiri filmi olmakla beraber Danny Böyle yaparsa mükkemmelini yapar durumu. Çağrı merkezinde çaycı olmanın kast sistemindeki yeri, kim 5 para etmez yarışmasının küresel salaklığı, varoş her yerde varoş ibraam tatlıses her yerde tatlıses önermesi ve trainspotting'den sonra Boyle'un boktan kenefler hakkındaki takıntısı ile oscar goes to olur umarım diyorum. Bir de keşke ekliyorum; filmin herhangi bir yerinde sanskritce the beatles girl'ü çalsa ne şenlik olurdu değil mi?

Beyaz perden hiç örtülmesin sevgili okur (gülücük)

Broxploitation Saygı Vuruşu Vol:1

2009-02-16T23:49:00.004+02:00

Tarantino istediği filmi çekip, istediğine tribute'lerden bir çelenk bırakabiliyor da ben ne duruyorum. Zira Tribute tribunlere "Zen"gin selamı çakar olduğuma göre sıra ekranları karartmaya geldi diyebilirim. Vatani görevini karacı olan yapanlara geliyor bu kara duruş. Zaten bu akşam da kar yağıyor içiniz ısınsın gari.

Nayceriya Hop Hop!!

2009-02-08T16:39:00.002+02:00

Nijer deltası
Kafam braz karışıktır oldum olası...

Nijerya'yı sadece Okocha, Uche ve Djemba Djemba'dan ibaret sananlara ibret olsun...

Pazen, this one's for you!!

Dublin Dublin...

2009-01-31T22:57:00.003+02:00

Dublin'e gidemez oldum yıldızlar şahidim
Yıldızlar uzak anlatmak zor...

The Dubliners'ın şehirden anladığı bizim toprakların sözde en iyi şarkı sözü yazarlarının ağlaklığından çok daha taşaklı olduğundan mı onları seviyoruz yoksa alkol hakkında türküler söylemenin dayanılmaz lame çekiciliğinden mi tam olarak emin değilim. Son kertede folksever (ingilizcesiyle beraber çakma bir kelime oyunu olarak da alınabilir) bir insan değilim ama yine de bu Dublingillere hastayım. Irish blood English heart durumundan muzdarip olmakta hedef şaşırtmıyor değil tabi. Neyse... Bundan uzun uzun yıllar önce ilk kutladığımız St. Patrick gününün akabinde o tarhte ve o saatte ve hatta o amaçta kalabalık sayılabilecek bir kitleyle merhum yazarın pub'ına yürüdüğümüz andan itibaren bu Rover süpürür döver dayılar kalbimizde daha da farklı bir yere sahip oldu. Hatta Whisky in the jar'ı Metallica sıçmadan önce okulda şurda burda ahkam kesme zevkini de bize tanıdıkları için kendilerine bir kez daha teşekkür ederiz. Aşağıdaki seçkiyi dinleyecekleriniz olacaktır. 56 şarkı kuru kuru gitmez. Bir süre sonra gerçekten alkole ihtiyacınız olacak, yeterince alkol alınca da çalanı duymamaya başlayacaksınız. Bu yüzden araba kullacaksanız bugün ehliyetini seven kendine küfe seçsin...

Eyvahlar olsun nasıl da geçmiş yıllar?

2009-01-31T18:56:00.006+02:00

Kapak hakkında fazla yorum yapmak istemiyorum zira herşey belli, Madam Tuso mozu. Hatta Fred Perry olmasa Muro bile derdim ama Davos ruhunu zedelememek için susuyorum. Albüm ringleader of the tormentors'un devamı olamayacak kadar bile kötü. Elle tutulur tek bir şarkı var o da kassan ıssız adama fon müziği olur. Bir daha Morrissey dinlememek için iyi bir başlangıç diyorum.

İsyana kaçan düzeltme 1: Abicim ne yaptın sen ya!!!!!

Af dileyen düzeltme 1: Aslına bakarsanız Carol'a biraz haksızlık ediyorum sanırım.

<

A tribute to Adnan Abi Part II

2008-12-10T02:37:00.003+02:00

Nerede kalmıştık? Ha evet Adnan Abi'de. Dükkanın adı lambadaki cinden geliyordu ve biz cin'in galaksinin her yerindeki barmenlerden cin diye istendiğini biliyorduk. Şayet yeterince sağlam bir havlun varsa ve cin diyebiliyorsan ne susuz kalırdın ne yolsuz. Yoksulluk kader olamaz be Cem bkz: mor perşembe.

Zen'in Suda Balık albümü neyse Can'ın Ege Bamyası dömivole oydu. Merhaba entelektüel Televole! Almanlar'ın ege bamyasını nereden öğrendiklerini ya da bunu albüm adı yaptıklarını anlatmayacağım. Rivayet muhtelif, rehavet kalıcı ey sevgili okur. Almanya acı vatansa gurbetin markası Pioneer'di kasetten kasete 90 dakkada devri alem (kafa ayarı fiyatlara dahildir). Amma velanakin skywalker bu albüme ulaşmamız için internetin Odtü'deki odasından çıkıp yurt sathına yayılmasını beklemek durumunda kaldık (inceleyeniz sat vs hat). 75 mb'ı dial up'la indirmek büzük ister akıllım. O büzük ve sabır vakti zamanında bizde mevcuttu. "Asil kan değil asıl kandır" ne derler bilirsin be kanka şarap benim kanımdır..

Adnan Abi'ye Saygı Duruşu...

2008-12-08T01:01:00.004+02:00

1995 yazı enteresan bir yazdı. Şimdi düşünüyorumda neredeyse 14 sene olmuş. Biz (pazenadam ve ben) ne Borges gibi Buenos Aires kütüphanesine ne Eco gibi Avrupa kültür mirasına hatta ne de İlber Ortaylı gibi Topkapı Sarayına erişim imkanına sagiptik. Yerel servis sağlayıcılar ile yerel networklerden besleniyorduk. İnternet Odtü'de bir odaydı ve eksisozluk'e uye olmamız için daha 4 sene beklememiz gerekecekti. İşte o zamanlardan birinde Bakırköy'de Beyazadam'ın karşısında (Anıl, Okan ve benim için beyazadam'da ayrı bir mekandı Aret Sedef'i de saygıyla anıyoruz) Adnan Abi'nin büyülü mekanından içeri girdik. Tam olarak nasıl, ne zaman ve ne için oldu hatırlamıyorum aslında hayal meyal hatırlıyorum ama bahsetmek anlamsız. Detaylarla kafa ütüleyemeyecek kadar büyüdüm artık. İşte o zamanlardan bir albüm. Hayatımızı kaydıran kayıtlardan biri. Sonrasında herşey değişti. Zen bile Baba Zula oldu. 2000'e sinek yedili olmadan beş sene önce, canlı bir konser kaydına dönüşmeden birkaç sene evvel. Karşınızda "Suda Balık"

Bedük - Automatik

2008-12-07T00:32:00.002+02:00

Bedük Automatik @ Yahoo! Video

No Orange County for old man

2008-12-06T22:42:00.002+02:00

Ortalıkta yokken bunlar çalıyordu...

2008-12-06T21:06:00.003+02:00

Korkuyorum Anne

2008-09-04T14:27:00.007+03:00

Özellikle entel dantel takımı sonunda futbola hak ettiği itibarı verip, İthaki yayınları Simon Kuper'leri basmaya başladıktan sonra kaçacağım fazla delik kalmadı. Kendimi bir entel göt olarak tanımlayabilir, yeri geldiği üzere bu platformdan pazarlayabilirim. "Kitap okurum, genelde okuduğumu anlarım mesela Kolera Günlerinde aşk ama bana en sevdiğin kitap nedir derseniz Johny Cash'in yazdığı Johny Cash otobiyografisidir diyeceğim" gibisinden High fidelity kaçak güreşi yapmayacağım ama kitap okurum, okuduğumu anlarım, anlayamazsam blöf yaparım ya da wikipedia'ya bakarım en kötüsü pazenadam'a telefon ederim. Budur yani kolaya kaçabilirim ki zaten entel götlüğüm buradan tescilli. Tıpkı pazen adam gibi. Neyse ileri geri atmıyım. Neyse canlar, devam edelim. Sinemayı da severim. Fellini falan izlerim, izledim, anladım, anlayamadığım oldu, wikipedia'ya baktım. Mainstream'den de uzak durmam. Süper kahraman filmlerinden Nothing Hill'e kadar geniş bir yelpazede Alin Taşciyanlık da yapabilirim. Yelpazeyi kıvır ve bir tarafına sok Watson. What son?

Neyse Türk filmi dediğimiz şeye burun ve başka şeyler kıvrılmasına karşı değilim. Ne de olsa Yeşilçam çöptür. Çöptür evet evet bildiğiniz çöptür. Fenerbahçe vs İstanbul Büyükşehir Belediye Spor maçlarından sonra Star gazetesinin attığı manşetler gibi Belediye son 10-15 senedir çöpü almaktadır. Ama çöpten kurtulması da oldukça zordur. Zira çöpü yakarsanız daha da sıçarsınız. Sıç watson. Mehmet Ali Erbil'in son 10 sene içinde oynadığı 4 filmin imdb worst 100 listesinde olmasını anlamak için Atıf Yılmaz olmaya gerek yok.

Nuri Bilge Ceylan'dan anlamıyorum. Karpuz kemiğinden gemiler yapan adamı da tanımıyorum. Yüzme bilmiyorsan işin ne ağaçta diyebilirim mesela. Ama yeni sinemacılar gibi donjon pastanesi işleri seviyorum lan allahsız blog (sevgili günlük revival org. beta 1.02) -allah'ı küçük harfle yazdım o kadar anarşist bir sinema izleyicisiyim-

Radikal okurum, alternatif rock dinlerim, çin mutfağından hoşlanırım, Obama'yı desteklerim çiğliğinde bir en sevdiğim 5 türk filmi : Robotla Röveşata, Gemide, Dar Alanda Kısa Paslaşmalar, Masumiyet bir de Tosun Paşa Çiğli'de inecek var da yapmayacağım korkmayın, alıklarınızın ayarıyla da sakın ha oynamayın. Nez'den dinliyoruz sakın sakın sakın haaa...

Amelie'nin fabulozo macertalarını ilk izlediğimde sevmiştim. İkinci defa da izlemedim. Simyacı'yı okumadım ama okusam da sevmezdim. Belki de severdim ama cv'ye yazmazdım. Zira ben hiç Eco'da okumadım ama okumuş gibi yürüyebilirim.

Korkuyorum anne enteresan bir film. Akbank reklamı ile Amelie arasında gidip geliyor, Balat'tan Galata'ya bu İstanbul bizim manzarası veriyor. Bazen deliriyor bazen de sevgi kelebeği olup bu ne lan dedirtiyor. Ama genel olarak izletiyor. İzlet beni bebeğim. Yoksa izzet mi demeliydim?

Bir film hakkında bundan da kötüsü yazılmazdı be :)

Ofis Kahvaltısı 2

2008-08-26T11:32:00.013+03:00

Simit, poğaça, açma, çatal bir yana elbette tostun da hakkını teslim etmek gerekiyor. Tost derken, yazıhanenin kapısını açtıktan hemen sonra ama bilgisayarı açmadan hemen önce bizim dükkanın yakınlarında her sabah yaklaşık 400-500 kişinin tost siparişi verdiği ucuz margarinin adeta damardan şırıngalandığı büfede yapılan tosta.

Ey yemek tarifi ararken buraya düşen bahtsız okur, belki de aradığın tarif buradır bir umut aşağıya bak. Sana tost tarifleri vereceğim.

Öncelikle karakterlerimizi ismen tanıyalım.

1) Kaşarlı Tost
2) Çift Kaşarlı Tost
3) Sucuklu Tost
4) Kaşarlı Sucuklu Tost
5) Çift Kaşarlı Sucuklu Tost

Aslında istediğiniz tosttan başlayabilirsiniz ama ben eski alışkanlıklardan ötürü 1'den başlayacağım.

1) Kaşarlı Tost

Bu tostu yapmak için bir tost makinesine, biraz taze kaşara iki adette tost ekmeğine ihtiyacınız var. Gayet ekonomik bir tosttur kaşarlı tost. İki adet tost ekmeğinin arasına taze kaşar koyar, sonra içine taze kaşar konmuş ekmek dilimlerini arada kaşar, üstlerde ekmekler kalacak şekilde tost makinesine koyarsınız. Tost makinesinin kapağını kapatırsınız ki açık kalmasın. Sonra fişe takarsınız ki tost makinesi çalışabilsin. Elektrikler kesik değilse ve tost makinenizde sorun yoksa 3-5 dakka içinde kaşarlar erir siz de tostunuzu alırsınız, sıcak gelirse peçeteyle tutun yoksa çıplak elle de yiyebilirsiniz. Ekmekler biraz daha gevrek olsun derseniz ekmeklerin üstte kalan, tost makinesi ile temas eden kısımlarına yağ sürebilirsiniz. Katı yağ olsun. Zeytinyağı ya da ayçiçek yağı dökmeyin etraf kirlenir saçma olur.

2) Çift Kaşarlı Tost

Çift kaşarlı tostu yukarıdaki fotoda ağzımda görüyorsunuz. Kaşarlı tosttan temel farkı peynir miktarındaki dramatik farklılıktır. Kaşarlı tost tarifini sabit tutup, peynir miktarını arttırırsanız çift kaşarlı tost elde edersiniz.

3) Sucuklu Tost

Dikkatli okurlar fark edeceklerdir, sucuklu tost'un ekmeği daha farklı. Ama siz isterseniz bu köşeleri oval ekmek yerine kare tost ekmeğinden de faydalanabilirsiniz. Paşa gönlünüz bilir.

Sucuklu tost'un kaşarlı tosttan iki temel farkı bulunur içinde peynir yerine sucuk bulunması ve fiyatının biraz daha pahalı olması. Genelde sucuklu tost 3 YTL'dir. Ama bu konuda Türkiye'de bir standart uygulama bulunmamaktadır. Bazen 2.5 YTL bazen de 3.5 YTL olabilir. Bu konuda coğrafi konum ve kullanılan malzemenin kalitesi belirleyicidir.

4) Kaşarlı Sucuklu Tost

Tost aleminde kaşarlı sucuklu tost bol malzeme kullanımı ile dikkat çekmektedir. Daha çok malzeme daha çok lezzet mantığı zaman zaman yolda kalsa da çoğu zaman tutarlı ve mantıklı bir görüştür. Kaşarlı tosttan farkı içinde bulundurduğu sucuk, sucuklu tosttan farkı ise içinde barındırdığı kaşardır. Tost ekmeklerinin oranı ise diğer tostlarda olduğu gibi gene 2'dir.

Bazı alternatif yapım şekilleri mevcuttur. Mesela yukarıdaki örnekte tost makinesi yerine ütü kullanımını görüyoruz. Tırtıklı ekmek sevmeyen, düz ekmek isteyenler için tercih nedeni olabilir. Üstelik buharda pişirme tekniğinin uygulandığı bir yemek olarak da görülmektedir.

5) Çift Kaşarlı Sucuklu Tost

Tostların kralıdır çift kaşarlı sucuklu tost. Hem bol peynir hem sucuk hem de 2 ekmekten oluşur. En değerli tosttur. Her yerde bulunmaz yani mönü de yazmaz ama siz isterseniz size yaparlar merak etmeyin. Yeter ki siz istemesini bilin, biraz maceracı olun, çift kaşarlı sucuklu tost olur mu demeyin.

Şakralarınız açık, Auranız lezzetle dolsun...

Ofis Kahvaltısı

2008-08-25T10:46:00.013+03:00

Bizim yazıhanede outlook'ta bir sorun var. Maillarım açılmıyor. Bu aradan istifade uzun süredir tüyü bitmemiş yetim bıraktığım blog'uma bir bakayım dedim.

Nicedir iş yerindeki salak kahvaltı ritüelinden bahsetmek istiyordum. Salt sigaraya altlık olsun, adet yerini bulsun, kahvaltı yaptın mı sorusu cevap bulsun diye yapılan kahvaltılar. Ofiste masa başında, kırıntıları döke saça, sallama çay ya da iğrenç nesgayfe eşliğinde yapılan (lüküs hayet modeli için bkz: cam şişede dimes) keyifsiz öğünler. Bu öğünlerde başrol oynayan katı yiyecekleri sırayla tanıyalım.Birincisi ve en önemlisi, yıllardır Levent Kırca ve türevi 60 IQ'lu skeçlerde memur tiplemesinin ana aksesuarı olmuş (evet ev kadınınkisi pazar filesi) simitten bahsediyorum. Simit ve sade karper olarak da genişleyebiliriz ama temelde karpersizde hayatta kalabildiğinden simiti biraz daha ön plana çekip bu tatsız kahvaltıların esas oğlanı yapmak istiyorum. Esas oğlan diyorum zira hepimizin kabul edeceği gibi simit erkektir yani das simit (what the f.ck is the smiths matey). Simitleri de kendi içinde pastane simiti ve sokak simiti olarak ikiye ayırabilir ve simit palaslar için bir iki dakikalık opsiyonel saygı duruşunda bulunabiliriz tabi bunlar hep izleyici takdiri. Ey uzun süredir kendime hasret bıraktığım okur, sizler benim velinimetimsiniz. Alkış alkış alkış alkış....

Dediğim ve sinir bozacak kadar uzattığım üzere simit benim uzun favori kahvaltılığımdır. Pazartesiden cumaya hergün tekrarlanan gereksiz sözde kahvaltı tasarısında sağ kolumdur, benim sol ayağımdır. Araya ne zeytin ne de karper alırım onunla başbaşa kalmayı tercih ederim. Ama neye çok gülüyorum biliyor musun sevgili okur, yeni modernize sokak simitçilerindeki maşa kullanımına. Maşayla alıp sarıyor hatta bazılarında ele takılmış el bonesi (ki kendisine kimi yörelerde şeffaf plastik eldiven de denir) bile mevcut. Hijyenden bone ve maşa anlayan bir nesil yetiştirdin sayın Dündar. Selam olsun size ve hodri meydan'dan arenaya uzanan araştırmacı gazeteciliğe..

Araştırmacı gazetecilik: Kamuda rüşvet ve boklu pastane üzerine yapılan, karton kapaklı daktilo edilmiş belgelere (belge = dosya kağıdı) dayalı bir tür paparazzi.

Vakit kaybetmeden devam ediyorum çünkü outlook sorunum çözüldü. Simitten sonra poğaça gelir. Önceleri simit vardı daha sonra poğaça bilinmek istedi. Boy boyladı soy soyladı.

Şeklen iki tip poğaça vardır. Birinci tip ve ikinci tip.

Birinci tip

İkinci Tip

Ey bloglarda poğaça tarifi ararken buraya düşen talihsiz okur artık sen de bu toprakların bir evladı sayılırsın, koynumuzda uyusunda büyüsün ninni...

Bir de üçüncü tip vardır ki onun fotoğrafını buraya koyamayacak kadar rahatsız oluyorum görüntüsünden, şayet onun fotosunu buraya koyarsam bir daha kendi blog'umu okuyamamaktan korkuyorum ki bir blog yazarının en büyük eğlencelerinden biri aylar ve hatta yıllar önce yazdıklarını okuyarak "zamanında ne salak şeyler yazmışım oysa şimdi ne kadar süperim" diyerek böbürlenmektir. Oysa bu yazdıklarının da üzerinden aylar yıllar geçtikten sonra ne kadar da salakmışım sözü az önceki satırda geçenler için sarf edilecektir lütfen sarf malzemelerini dikkatli kullanalım çevre kızıyor. O dehşet verici görüntünün sahibi neredeyse 3. bir tip poğaça olan sözde kahvaltılık ise börekçilerde satılan bol yağlı kabuk kabuk poğaçadır ki çay yerine soda ile tüketilmesi elzemdir şifadır. Şifa kelimesini çok seviyorum daha sık kullanmalıyım, maden suyu içenlere şifa olsun diyiniz.

Poğaça'nın ardından sevgili dostumuz açma ile kahvaltı mönümüze devam edelim.

Görüldüğü üzere pek de matah bir şey olmayan açma temelde bir emir gibi dursa da (o kapağı açma fena olur yoksa) aslında hiç de emir veren bir havası yoktur. Pastane kokar ve soğuyunca çok kötü olur. Diğer herşey gibi sıcakken yendiğinde çekilebilir ama soğukken çok nemruttur. Bunun da yağlısı beterdir sıcakken bile çekilmez bir de bu aralar gerçekten havalar çok sıcak.

Son olarak diğerlerinin yanında sönük kalsada tuzlu severlerin gözdesi çataldan bahsetmemek ayıp olur. Ben hiç sevmem kendisini ama sevenleri çok biliyorum daha underground bir kitle simit karper tayfasından değiller ya da poğaça mı açma mı rap mi metal mi tartışmalarından uzaktalar. Kendi hallerinde kötü ofis kahvaltılarını çatal ile yapıyorlar. Çatal yiyenlerin listesini açıklardım açıklamasına ama yargıya müdahele etmek istemiyorum ne de olsa zor zamanlardan geçiyoruz birlik ve beraberliğe her zamankinden çok ihtiyacımız var.

Eveeet gelelim ofis kahvaltısının sonuna. Afiyet olsun demeden önce sizlerin de kendi kendinize sorduğunuzdan emin olduğum bir soruyu müsadenizle ben de kendi kendime sormak istiyorum. Pekala bay/bayan ukala, sen kahvaltıda ne yiyorsun?

Gülücük, kahkaha, kahkaha... Ben mi ne yiyorum. Bunu bilemeyecek ne var? Elbette croissant ya da anlayacağınız şekilde söyliyelim kruvasan...

Hepimize yarasın...

Dans Müziği Adadan Sorulur...

2008-05-25T22:29:00.005+03:00

Northen Soul'un geri geleceğini hissediyorduk. Mark Ronson olsun, Andy Lewis'in milyor poundluk procesi olsun hatta en son müzik kanallarında dönüp duran hatta power fm'i bile kendine gedikli eden Franki Valli'nin Beggin'i olsun devran dönüyordu besbelli. İşte Donna Hightower'ın If you hold my hand'ine enfes bir çalım atmış Sonny_J ile dünya en r&b damarından vuruldu. Çok yaşa Northern Soul...

Sonny J : Handsfree (If You Hold My Hand)

90 Dakika Playstation

2008-05-24T14:09:00.005+03:00

Pazartesi günleri yıllardır izlediğim ve o günlerde televizyonda bu akşam ne var sorusuna cevaben söylediğin tek program "90 Dakika". Hıncal Uluç, Haşmet Babaoğlu, Kenan Onuk, Mehmet Demirkol, Fuat Akdağ, Mehmet Yılmaz... 1999'dan beri yaklaşık 9 sene geçmiş. Türk televizyonculuk tarihine bakınca neredeyse imkansıza yakın bir süre bir futbol programı için. İçinden ölümler, kavgalar, Hıncal'lar, Uluçlar geçen bir popüler kültür vakası demek yanlış olmayacaktır. Can Kozanoğlu "Bu maçı alıcaz! "ının son bölümünde sarı kırmızılı kaşkoldan ve değişen spor ve özelde futbol yazarlığından bahsediyordu. Artık değişen post İslam Çupi bir dönem başlıyordu. Özellikle football manager sevgisinin tabana yayılması, internet üzerinden çok daha geniş futbo bilgi ağlarına , istatistiklere ulaşılması ve belki de en önemlisi neredeyse tüm dünya liglerinden maçların pek çok kanaldan canlı ya da banttan yayınlanmasıyla bir nevi aydınlanma yaşandı. Zira tek kanallı devirde children of sanchez gazıyla başlayan avrupa'dan futbol mezalimi ile büyüdük pek çoğumuz.

Neyse 90 dakikadan fazla uzaklaşmadan cut the crap diyerek ilerliyorum. Geçen programda Mehmet Yılmaz -ki kendisi 8 senenin sonunda o programın başına Kenan Onuk'un vefatından sonra gelmiş en büyük kötülüktür- A milli futbol takımı kamplarında playstation'ın yasaklanması gerektiğini buyurdu. Azılı teknoloji düşmanı Hıncal Uluç Paşa'da kendisine hep destek tam destek verdi. Gerekçe şu: "şimdi bu çocuklar playstation'da onu çalımlayıp bunu çalımlayıp gol atıyorlar, gerçek hayatta da aynı şeyi yapmaya kalkarlar sonra da başarısız olurlar. En iyisi oyun konsolünün fişini çekmektir". Tahmin edeceğiniz gibi Mehmet Yılmaz denilen Fenerli kişinin "oyun konsülü" demesi Hümeyni'nin İznik konsülü demesi gibi bir şey. Yani oyun konsülü demedi elbette kendisi. Playstation dedi. Playstation'ın generic bir isim olmadığının Sony'in bir markası olduğunun bile farkında olmadan aslında suç işledi. Reklam yapıp durdu. Neyse bu önemli değil. Çeksin cezasını şayet Rtük o sırada başka bir şey izlememiş ve bunu yakalamışsa. Esas mesela profesyonel futbolcuların bilgisayar oyunlarının etkisinde kalabileceğini düşünecek kadar aymazlık içinde olması ve popüler kültürün bu kadar dışında olup popüler kültürün neredeyse elli senedir can damarı olan futbol oyuncularını anlayamamış olması. Haşmet Babaoğlu -ki kendisi yaşça olmasa da kafaca oldukça genç bir insan, zaman zaman denyoluklarına rağmen sanırım 9 senedir 90 dakikayı değil kendisini izliyorum pazartesileri- bu saplantılı saplamaya karşı çıktı. Yaş ortalaması 25 olan bir grup sağlıklı erkekğin dış çevresinden izole ederek bir kampa kapatıldığında en büyük eğlencelerinin playstation olacağını ve hatta daha da ileri giderek kamplarda playstation'ın yasaklakdığı takdirde bu genç erkeklerin futbol oynamaktan bile vz geçebileceklerini söyledi. Kendisine buradan selam ediyor ve pazenadam'ın ilgisi yazısını sevgilerimle yolluyorum.

Yarın yeni bir gün, yarın başka bir gün

2008-05-19T22:35:00.002+03:00

Herşeye eyvallah da bunu da mı görecektim? Yani görmemek için gözümü kapasam geçecek mi? Hayır geçmeyecek. Yarından itibaren 17 katlı binada sigara yasağı başlayacak. Sigara odasının yok oluşunu cuma akşamı buruk gözlerle izlemiştim. Bugün itibariyle yeşilay cuntası idareyi yurt sathında ele almış. Olsun ferman devletin cigaalar bizimdir. Pek çok tiryakinin bu yasak üzerine dediği gibi "Su yolunu bulur". Şimdi bir de büyük usta'ya -ki kendisine özendiğim için bir dönem paketlerce filtresiz pall mall içecek kadar deli ve devran olmuştum- bağlanalım. İşte nerede benim yazdıklarım nerede E.B.. Aslansın kaplansın diye quote ediyorum ve müsadenizle sigaramdan derin bir nefes çekiyorum.

1 Ocak 2008 itibariyle tütün yasağı, pek çok Avrupa şehrinin ardından, başta Paris olmak üzere bütün Fransız şehirlerinin üstüne bir kâbus olarak çökmüş durumda. Bilen biliyor, azılı tiryakilerdenim ben. Dolayısıyla, tepkilerimin ve yakınmalarımın nesnel bir biçimde değerlendirilmesi beklenemez. Kaç yıl oldu, beş mi on mu, “sigara içme hakkı”nı savunmamın bedeli çıkmıştı karşıma: En hafif zılgıt “Sizin gibi okumuş yazmış birine yakışıyor mu bu?” olduydu.

Böylesine kanlı konularda kimse aslında sizi dinlemeye, anlamaya yanaşmıyor, biliyorum; olsun, benim işim bu, sağırlara müzik, körlere resim, okuma yazma bilmeyenlere yazı yoluyla seslenmeyi sürdüreceğim.

Hemen belirtmeliyim: Kamuya açık, birbaşına ‘keyif’ işlevli sayılamayacak her yerde yasaklanmasını doğal karşılıyorum sigara içmenin. İçmeyenleri bütünüyle koruma altına alarak bir çözüm yolu bulunabiliyorsa, sözgelimi istasyonlarda ya da havaalanlarında, yalıtılmış bir kösede tüttürme salonları tesis edilebiliyorsa, biraz çaba gösterilebilir, diyorum. İsyerlerinde de. Tabiî, o mekânları birer işkence odası, birer tabutluk, birer gaz odası haline getirecek biçimde tasarlamak iş değil. Maşallah herşeyin daha lüksü, gelişkini, ferahı akıl ediliyor ve hayata geçiriliyor günümüzde, tüttürhaneler (bakın adı da hazır) neden adam gibi havalandırılmasın?

Belçikalılar bir ara çözüm bulmuşlar örneğin; belli koşulları yerine getirebilir kahve, bar ve lokantaların bir bölümünün tiryakilere açık biçimde düzenlenmesi demek olanaksız değil. Tütün düşmanları sanırım alkol düşmanlarından daha amansız ve hoşgörüsüz oluyor, sigara içmeyenleri hiçbir biçimde tehdit etmeyecek çözüm yollarını bile kabul edilmez buluyorlar. Bazılarının eski tiryakiler olduğunu özel hayatımdan biliyorum!

“Alışılır efendim.” Elbet alışılır. İnsanoğlu nelere alışıyor. Örneğin totaliter rejimlerde yaşamaya uyum gösterme konusunda da şaşkınlık uyandıracak ölçüde uyumlu olabiliyor. Ben, hâlâ, sigara içme yasağının, özellikle ‘keyif’ ağırlıklı mekânlarda, mutlak biçimde uygulanmasını despotizm kapsamında görüyorum. Kahve, bar ya da lokanta istasyon, hastane ya da bakanlık binası değil ki; kapısında “burada tüttürülür” yazan yerlere girmeyiverin, yanıbaşındaki, “burada asla tüttürülemez” yazanı tercih edin. Daha da ileri gideceğim: Bir kota uygulansın, dört keyif mekânından birinde tüttürme özgürlüğü olabilecek biçimde düzenlemeye başvurulsun
Gelgelelim, bağcıların dövülmesi yönünde niyetlenilmiş bir kere. Sigara üreticilerine hepten yasaklama neden getirilemiyor, apaçık açıklansa ya! Çünkü ikiyüzlü, yasakoyucular. Ve onların destekçisi duman düşmanları!

Şimdi veryansın edecektir kimileri, bunları söylüyorum diye. Bir de beni gabi sanarak sigaraya bağlı hastalık ve ölümlerin istatistik verilerini kafama vurmaya koyulmuyorlar mı, işte buna bayılıyorum. Yahu, sigaranın bize zararı yoktur diyen mi var? Pasif içicilerin korunmaları gerektiğine diklenen mi? Ayrıca, kızmak serbest, Le Monde gazetesinde yayımlanan yeni bir haberde yeralıyordu: İsyerlerinde sigara içme yasağının yerleşiklik kazanması, sağlık bütçesinde hâlâ milim oynamaya yol açmamış!

Kim söylüyordu geçenlerde, “paketin üzerinde ‘Sigara öldürür’ yazısını görünce içimden hemen bir tane yakmak geçiyor” diye, herhalde bir mizahçıydı. Öyle değil tabiî; gene de, gerçekte paketlerin üzerine “korkunun ecele faydası yok” yazmak en doğrusu. Tıpkı ecelin de korkuya faydasının olmadığı gibi.

Tütün düşmanlarının en ciddi zaafı, bunun bir kültür olduğunu görmemeleri, anlamamalarıdır. Köklü, zengin bir kültür. Törensi yanlarını, ritüellerini, eşya zenginliğini (Viyana Tütün Müzesi’ni görmediyseniz, hiçbir sey söyleyemezsiniz!), edebiyattan sinemaya dumanın yayılışını seyretmeyi hiçe sayanları ciddiye alabilir miyiz?

Sigara yasağı bakın sonunda nereye varacak: Özel timler oluşturup evleri basacak bu adamlar - siz daha abarttığımı düşünedurun!

E.B
NTV-MSNBC

SERGE FOREVER

2008-05-06T23:33:00.004+03:00

Çirkin olabilirsiniz, hatta çok çirkin de olabilirsiniz. Sarhoş olabilirsiniz hatta çok sarhoş da olabilirsiniz. Hayatınıza güzel kadınlar girmiş olabilir hatta hayatınıza çok güzel kadınlar girmiş de olabilir. Çok güzel şarkılar söylemiş olabilirsiniz hatta çok güzel kadınlara çok güzel şarkıları çok güzel söylemiş de olabilirsiniz. Pişman olabilirsiniz hatta çok pişman da olabilirsiniz. Kulaklarınız kepçe olabilir hatta kulaklarınız bazı ağızlara göre de olmayabilir. Canlı yayında Fransız Frangı yakmış olabilir (ha bu arada bir zamanlar Fransız Frangı vardı değil mi ne oldu Napolyon'a?), şarkılarınızı Biricik Bardot fazla müstehcen bulmuş ve söylememiş bile olabilir. Jane Birkin sizi terk etmiş olabilir. Harika bir kızınız olabilir. Siz de özde çok iyi biri bile olabilirsiniz. Hatta tüm bunları epi topu 60 küsür seneye sığdırmış olabilirsiniz ama söyler misiniz lütfen Serge olabilir misiniz?

Sigarayı ezerek içenler adına tüm zamanların en güzel cover'ları ve kendi sesinden Monsieur Gainsbourg...

Revolution In Apt. 29

2008-05-05T23:47:00.003+03:00

We're having a revolution
In apartment 29
Someone brought bazookas
Someone's chilling wine
We're having a revolution
We meet on tuesday nights
We're rapping out our strategy
We're hot-to-trotskyites
We got the propaganda
We got the plans and the maps
We'll write a manifesto
Just after chips and pesto
And sleep on the railroad tracks.

We got your infiltrators, perpetrators,
Skinheads, pinheads, commie creeps
Infants and seniors and the nouveau riche
The homeless and the combless
And the chicks from the beach.
We got the software and the hardware,
We got the codes and the keys.
And the beer is imported,
We refuse to be thwarted
Gonna bring the man down to his knees
Gonna bring the man down to his knees
We gonna do what we fucking please.

We're having a revolution
Across all party lines.
We got more problems than solutions
But no one seems to mind.

We're having a revolution
In apartment 29
Reciting Marx and Lenin
And squeezing up the limes

We're having a revolution
And we're having it right now
There may be blood and bullets....

Alan Fetişizm'i Değil Alan Faşizmi

2008-05-01T18:40:00.002+03:00

Şişli Ergenekon Caddesinden dışarı çıkamadık. Gaz üstüne gaz. Umarım kendi gazlarını almışlardır. Ama olsun bize "Her Yer Taksim"...

1 MAYIS 2008 TAKSİMDE BULUŞALIM

2008-04-29T21:35:00.002+03:00

Kemal Sunal bile Taksim'e yürürken siz ev-iş-okul üçgeninde mi takılacaksınız? Haydi hep beraber yürüyelim.

Maç Başlayana Kadar Moloko...

2008-04-27T18:05:00.003+03:00

Ölene kadar mokoko diye saçma sapan bir fıkra vardı, sonra o fıkranın sözde güldürücü kısmına vurgu yaptığına inanmak istediğim oysa bildiğiniz süt Moloko çıktı. İyi ki de çıktı. Her ne kadar ilk albümleri çok kötü olsa da (sıkıysa kendin yap kayipcinnet) sonraları dinlemekten ve eşlik etmekten utanç duymayacağım bir dans grubunun illa ki gene adadan çıkması bir tür "aranan kan bulundu anonsu" oldu. Yıllar önce pazenadam'la, bizim evin holünde İngiltere'den getirdiğim şişme koltuğu (son gördüğümde şişme kavuna dönmüştü) son derece patetik bir el pompası ile vardiyalı olarak şişirmeye çalıştığımız terli bir yaz günü (what a gay scene) gene fonda o meşhum Moloko bize gaz veriyordu. Bundan yaklaşık 5 kollektif yaz evvelimize damga vuran Moloko'yu seviyor ve Galatarasay'dan Fener'e koymasını bekliyorum.

Saygılarımla

England Made Me...

2008-04-27T16:38:00.003+03:00

1) It's my primary instinct to protect the child.
2) People love mystery.
3) New baby boom, starts today.
4) It's only the end of the world not a death in the family.
5) In an ideal home, there's never an awkward silence.
6) Life is unfair, kill yourself or get over it.
7) National hysteria, a final warning.
8) No pop no style, i strictly roots.
9) "We don't like you, go away - we're swinging"
10) Born into money it's not a crime, you can fool the people all the time.
11) Close the windows, draw the blinds i can't stand it if the sun shines on sunday.

P.S: Amerikan baskıyı koydum, 3 bonus track with love from me to you...

Blöfçünün Film Rehberi - Le Charme Discret de la Bourgeoisie

2008-04-21T12:20:00.010+03:00

Kelepir'in özellikle bizim kuşak için ne kadar dostane bir hatıra olduğunu tekrar tekrar tekrarlayabilirim. Zira envai çeşit 6.45 metninden , Afa'lara, Hesse'lerden Douglas Adams'lara hatta Rama serisine hep onun üzerinden eriştik. Ucuz yollu ama doyurucu. Her ne kadar şimdi yapacağım örnekleme çok avam duracaksa da "Esnaf lokantası" tribi bir nevi. Kelepir seanslarımızda tanıştığımız bir başka seri de Blöfçü rehberleriydi (Bluffer's guide). Blöfçünün caz rehberinden , postmodernizm rehberine kadar envai çeşit mizah duygusu haddinden fazla gelişmiş, kinik ve hikmetinden sual olunmaz kesin ve doğru yargılar barındıran setlerdi. İşte sinema hakkındaki kıçımdan kıl aldırmayan pek çok yorumumu da bu blöfçü tarzıma borçluyum. Neyse yaş bir noktadan sonra giderek kemale ermeye başlayınca eh iyisi mi ben bunları bir izleyeyim havasına girdim. Birer ikişer kafamdaki listeye göre de ilerliyorum. Son dönemde vizyon filmi izlemedim desem yeridir. "Paris Texas"'la başlayan bu seriyi "Guguk Kuşu" , "Kızgın Damdaki Kedi" , "Aşk Zamanı" ve en son bu yazıya birazdan meze olacak "Burjuvazinin Gizli Çekiciliği" ile ağır aksak ilerletiyorum. sırada "Tatlı Hayat" ve "Kieslowski'nin üç renk serisi" var. Koca bir neyse ile bu kişisel çok entelim propaganda paragrafını sonlandırayım nokta

Şimdi benden ne yazmamı bekliyorsunuz burjuvazinin gizli çekiciliğini mi? Gidin filmi izleyin. Yok izleyemem hacım sen bana bir özet cümle ver benden ondan çeşitleme yaparım derseniz, birbirleriyle bir türlü sevişemeyen, ortak rüyalar gören, biraz aklı evvel, narkotik bir burjuva grubunun hiç yenemeyen yemeklerinin
tekrarlara dayalı yaşamı ya da ölümü. Hadi bakalım blöfçüler şimdi tüm dünyaya yayılın ve ele geçirin...

Pis Kaka Bok

2008-04-14T23:10:00.003+03:00

Herşey zıvanadan çıkarken kimse aldırış etmedi değil mi Bateman? Aynen buddy. Boşver ya herşey bombok olsa da iyi ki müzik var.

Pete & Jack 1

2008-04-14T11:38:00.007+03:00

2. dünya savaşı her ne kadar filmlerden çok şık bir savaşmış gibi gözükse de aslında zaten tümü boktan olan savaşların en boktanlarından biriydi. Her ne kadar savaşın pasifikten atlantiğe avrupadan afrikaya kadar pek çok cephede insanlar birbirilerini ne için olduğunu tam olarak da bilmeden keserlerken iki ülke özellikle öne çıkıyordu. İngiltere ve Almanya. Naziler ve bizim çocuklar. Almanlar Darth Vader , İngilizler Obi van Kenobi gibiydi. Yıllar sonra George Lucas, Star Wars evrenini yaratırken ikinci dünya savaşının etinden sütünden ve özellikle de popüler kültürdeki tüm mitlerinden yararlanmıştı (Storm Troopers vs. SS). Neyse konumuz bu değil zaten. Konumuz bundan bir on yıl kadar sonrası. Ama zamanda on yıl ileri gitmeden ikinci dünya savaşını iyice sonuçlandıralım. Sonuçta ne oldu? Almanlar yenildi. Japonlar ve İtalyanlar'da yenildi ama esas Almanlar yenildi. Her ne kadar kafalarına atom bombası yemedilerse de ülkeleri işgal edildi, şehirlerinde bir tek sağlam bina kalmadı ve zamanın durduğu anı yaşadılar. Hak ettiler mi? Yani Hitler'i başlarında tutarak belki de aman neyse bu da konumuz değil. Anlaştık ama değil mi Almanlar yenildi. Diğer tarafta ne oldu? İngilizler kazandı. Almanlardan sonra Avrupa'da en çok hayatı sikilen ülke de İngiltere olmuştur herhalde. Sir W.C ve ülkesi katıldıkları ikinci dünya savaşını da kazandılar. Adalarını korumuşlardı. Ama savaşın esas kazanını uzaklardan bir yerlerden gelen bir kıtanın yarısına konuşlanmış Amerika Birleşik Devletleri olmuştu. Yani savaşın katılımcısı bile değillerdi ta ki Japonlara kızana dek. O zamana kadar kültürel olarak ancak kötü bir Avrupa taklidi olmuşlardı, dünya üzerinde kendi tarihleri olmayan ama kendilerine yavaş yavaş tarih yazmaya başlayan abaza bir ergen gibiydiler. İşte ikinci dünya savaşı onlara tarihsel olarak geçerli bir gurur sundu. Uzaklardan geldiler ve sadece Alman'ları değil aynı Japon'ları ve İtalyan'ları da yendiler. Avrupa'yı kültürel olarak işgal etmeye başladılar. Coca Cola, Jazz, Blues, Blue Jeans and Blue Suede Shoes. British Invasion'dan önce hakiki bir American Invasion olduğunu pop müzik tarihi yazmaktadır ama bu isimle değil, Rock'n Roll adı altında ve bu çok daha uzun soluklu ve hala daha süren etkili bir işgaldi.

Şimdi on sene sonrasına geçebiliriz. İngiltere sadece futbolun değil aynı zamanda sanayi devriminin de beşiği olduğu için sınıf çatışması bol bir ülkeydi. -Di diyorum taa ki orospu Margaret'a kadar. Bu da bu dönemden yaklaşık on ya da on beş sene sonrasının konusu (biri punk dedi sanırım?). Her ne kadar bir Hindistan olmasa da kast sistemine yakın keskin bir ayrımcılık vardı ya da -dı demeyelim elbette hala var ama insanların mavi ve beyaz yaka olarak ayrıldıkları günümüzden yaklaşık 40 sene öncesinden bahsediyoruz. Kömürün hala önemli bir enerji kaynağı olduğu, terli erkeklerin fabrikalarda çalıştığı ve Asya kaplanlarının henüz çimenlerde kendi çüklerini yaladıkları bir dönemden yani fabrikaların batı'da olduğu bir zamandan. Şimdi Selim Naşit'in dediği gibi "bir de gözlerini kapatarak" canlandırın; babanız ya da ailenizden birileri İkinci Dünya savaşında kafasına bomba düşerek ya da cephede ne için olduğunu bilmeden (bkz: özgürlük) ölmüş ya da sakat kalmış, siz çocukluğunuzu siren sesleri ve açlıkla geçirmişsiniz, tarih kitapları birkaç on sene öncesine kadar koskoca bir imparatorluk olduğunuzu yazıyor, son otuz sene içinde en büyüğünden iki dünya savaşında tam on sene harcamış bir ceddin ahvalisiniz, Nazileri (ki dünya üzerindeki tüm kötülüklerin bir şekilde yek vücudda toplanmış hali) yenmişsiniz ama tüm ekonominiz çökmüş, işsizlik ve sefalet içindesiniz, bir şekilde kendinizi toplamaya çalışıyorsunuz ama çok da yorgunsunuz ve hepsine ek olarak nüfus olarak da ciddi bir şekilde azalmışsınız. Tony Wilson'ın pop müzik için verdiği birinin içinden geçen paraboller örneği tam da bu noktada işimize yarayabilir sanırım. İşte size popüler kültürün bir daha asla eskisi gibi olmayacağına dair sağlam bir temel. Bir şeyler değişecek ve bunu da savaşa gitmemiş ama savaş anılarıyla büyümüş, savaş sonrası inceden Mad Max ortamını teneffüs ederek büyümüş, zafer kazanmış babalarının uyumsuz oğulları gerçekleştirecekti.

The Beatles, The Rolling Stones, The Kinks ve The Who. Her ne kadar aralarına Herman'ın Hermitlerinden, Hayvanlara, Troglardan, Zombilere kadar envai çeşit yarı otomatik silah eklenebilse de mahşerin dört atlısı bunlardı.

Bunların hepsini biliyoruz zaten kes martavalı ukala diyorsanız ki demek de haklısınız özellikle the beatles antolojileri ile başlayan yeni binyılda brit pazarına fazlasıyla nur yağdı ve bu "big four" hak ettikleri saygıyı tekrar tekrar kazandılar ama başlıkta da biraz çaktırmaya çalıştığım tuhaf milliyetçi duruş nedense herkes tarafından kabul edildi. Yani bahsettiğim national front, hooligan bir milliyetçilik değil ama şu var ki union jack'i bir tür popüler kültür ikonu haline getiren bir vatanpervetlik.

Şimdi geldiğim noktada bunu yazmaktan gerçekten hem sıkıldım hem de yoruldum. Save edip bir köşeye de atmak istemiyorum. Tek yapabileceğim şey başlığa bir "1" eklemek. Kısa sürede bunun devamını yazıp sanal mastürbasyonumu bitirebilmek. Hayırlı bayramlar, küçüklerin gözlerinden büyüklerin kulaklarından öperim.

Hey Gonzo!

2008-04-13T15:31:00.000+03:00

100. Yazı hatırası a.k.a Şenlikli Playlist

2008-04-02T01:16:00.003+03:00

Beast

2008-04-01T22:58:00.003+03:00

Taş gibi bir adamım ben. Kendime hakim olmasını bilirim. Yılların deneyimi, yeteneğimin takdir edilmesi, bütün geleceğim risk altındaydı; yine de hiç belli etmedim.
"Ben bir hayvan sanatçısıyım." dedim
"Ne yaparsın yani?" diye sordu müdür.
"Kuş sesi çıkarırım."
"Üzgünüm, ama bunun modası çoktan geçti!.." dedi eliyle işaret ederek.
"Modası mı geçti? Nasıl olur? Bir kumrunun ötüşünün ; serçenin, bıldırcının, bülbülün şakıyışının, martının çığlığının; tarlakuşunun ezgileri?.."
"Banal," dedi müdür dudak bükerek.
Bu beni çok yaraladı ama hissettirmedim.
"Peki o zaman" dedim nazikçe. Arkamı döndüm, açık pencereden uçup gittim.
.....................................................................................

Sonraları kuşun teki kendine kafes aramaya çıkmış ama bu başka bir hikaye...

Vincent Vincent and the Villains - Beast.mp3

Paris Texas, Mardin Münih Hattı

2008-03-31T10:37:00.007+03:00

Elimizdeki verileri baştan gözden geçirelim:

1) Şu ana kadar çekilmiş film sayısı: ÇOK
2) Şu ana kadar yazılmış kitap sayısı: ÇOK
3) Şu ana kadar kaydedilmiş albüm sayısı: ÇOK
4) Ortalama insanın yaşam süresi: SINIRLI
5) Ortalama bir insanın ilk 3 madde de sayılan film,kitap ve albümlerin kayda değer bir kısmını izleme, okuma, dinleme imkanı: YOK

Sonuç: Her Eco.101 dersi almış kişinin de bildiği gibi ekonomi derler sosyal fahişe kıt kaynakların etkin kullanımından ibarettir.

Buradan hareketle yapılacak en verimli iş seçmeler halinde ya da özetler halinde dokulabileceğin kadar çoğuna dokunmaktır (burada dokunmak eylemi izlemek,okumak ve dinlemek sırasıyla 3 fiili kapsayacak şekilde yeniden düzenlenmiştir)

Wim Wenders derler yönetmen son tahlilde bir Alman'dır. Bowie'nin de Alman olanı makbuldür fakat gelin görün ki Wenders ve Bowie'nin ortak noktaları kaç tanedir tam emin değilim. Özde ikisi de kıyak heriflerdir. Bu da yeterli. Sam Shepard derler soyadı komik insan da en ulusalcı bakış açısıyla ( bu paragrafın başındaki tahlil tahlili de ulusalcı bir tahlille tahlil edilmiştir, dileyenler bu yazıyı bu noktada tahliye edebilirler. Lütfen panik yapmayın. Koşmadan, seri adımlarla kümeler halinde sayfayı terk ediniz, insan felaket anında da insandır, insanca davranın, insan olun. ) Amerikalı'dır. Bir Alman'la bir Amerikalı'ya bir de Nastassja Kinski ekleyince ne oluyor dersiniz? İşte buyrun size Paris Texas. Aslında bu soruya ikinci dünya savaşı cevabını verenler hakkaniyetli bir mansiyon ödülünü hak ediyorlar onları da önemsiyor, hep ve tam destek veriyorum.

Bu gereksiz girizgahın ardından varacağım noktada öncelikle Selim Işık'la çok kısa bir sohbetin gerekli olduğu kanısındayım zira bu sohbet bize bu yazının bekası için gerekli doneleri sağlayacaktır (süper bir cümle oldu lütfen aranızda tartışınız sevgili öğrenciler). Selim Işık ilgili romanın ilgili yerinde ilgili kadınla tartışınca hayata dair pek çok ilgiliyi içinde barındıran ilgili tespiti yapar: "Her ne zaman ki bir ilişkide ilk kavganı ediyorsun o zaman bitireceksin bu işi. Uzattın mı başına gelecek her bokun müsebbibi sen olursun hacı.." Şimdi düşünelim; Selim Işık kendi içinde tutarlı bir deli olabilir ama bu onun deli olduğu gerçeğini değiştirmez. Yani Selim Işık delidir ve bir deli olarak hatırlanacaktır. Tamam sağlam bir roman karakteridir ve çok sıkıcı bir adam olmasına karşın kendince bir mizah duygusu vardır ama tekrar tekrar tekrar ediyorum ki Selim Işık eninde sonunda bir delidir. Bir delinin ipiyle kuyuya inmek mi? İşte bu sizin bileceğiniz iş. Ama şunu siz de ben de biliyoruz ki Travis'de delidir. Travis mi kim? Bence daha fazla film izleyin.

Ne Wim Wenders'ın ne de Sam Shepard'ın Selim Işık ya da onun babası Oğuz Atay'ı tanıdıklarını sanmıyorum. Onlar ki Turgut Özben'i bile tanımazlar ama Ankaralı Metin'e aşina olduklarına ve Solomon the Spear dediğimizde suratlarında bir tebessüm yaratabileceğimizi düşünüyorum. Ama şurası kesin ki Selim Işık'ı şahsen yahut ismen tanımamanız onun fikirlerini paylaşmayacağız anlamına gelmiyor. En azından kısmen...

Paris - Texas, harika bir yol filmi olarak başlayan zamanla Hallmark sümüklü aile filmine direksiyon kıran (bakın yol filmiyle direksiyon kelimeleri mutlak surette aynı cümlede en az bir kez geçmeliydi, bu başarımdan dolayı kendimi tebrik etmek istiyorum ve hiç de alçak gönüllü değilim. İnsan felaket anında bile başarılarının takdir edilmesini isteyendir.) ama sonunda insanı bok gibi ortada bırakan bir tecrübe (Sn. Alin Taşçiyan nasılsınız?)

Paris - Texas benim için yıllardır izlenmemiş ve bu yüzden de türlü kereler izledim blöfü gösterilerek (ama çok detay vermeksizin, kaldı ki içinden Nastasya geçiyor ve -Keh keh keh Nastasya'da ne güzeldir bu filmde- repliği her zaman ikinci bir kahveye insanı hazırlıyor) dünya üzerindeki 30. seneme yaklaştığım bu kutlu günlerde üçle başlayan iki haneli yaşlarıma girmeden izlediğim bir film olarak bu yazının başında belirttiğim 5 maddelik us yürütümünde 1. maddeden kendini azat etmiş oldu.

Şimdi 5 maddelik bir tümden gelirim tüme varırım türküsüyle başladığımız bu keep on bloggin yazısına filmden elde edilen bulguları sıralayarak son verelim. Sizin de daha fazla zamanınızı almayalım es kaza buraya düşmüş sevgili okurlar.

a) Genç kadın delikanlıyı bozar.
b) "a" maddesinde bahsi geçen genç kadın Nastassja Kinski ise delikanlı sadece bozulmakla kalmaz çöl-kutup ayısı-bedevi üçgeninde kendine rezerve bir masa bulur.
c) Abi kardeş ilişkisi kıyak bir ilişkidir ama fransız görümce sinir bozucu olabilir.
d) Baba oğul ilişkisi de kıyak bir ilişkidir annenizin Nastassja Kinski olmaması kaydıyla.
e) Walkie Talkie oyuncak değildir. Oyuncak gibi gözükse de ondan çok daha fazlasıdır.
f) Uçaklar çok ses çıkarır.
g) 4 yaş bir oğlan çocuğunun ömrünün neredeyse yarısıdır. "Half of a boy's life" güzel bir tabir.
h) Nastassja Kinski.
i) Travis Selim Işık değildir. Ama çok benzerler.

Cuma

2008-03-22T01:46:00.004+02:00

Doluya koyuyorsun almıyor, boşa koyuyorsun dolmuyor. Bu şarkılarla cuma ertesine dönüyor. Kafam her zamankinden çok zonkluyor.

Oysa Uyumak İstiyordum...

2008-03-12T01:39:00.004+02:00

Uyku biraz uyku bütün istediğim vicar in a tutu desem benim için bile fazla acaip olacak... Bir salı gecesi de böyle geçti.. İki masa arasında gelgit.. Sonuç ektedir..

Saygılarımla

Ps: Tam enter'a basıp da yüzümü yatağa döndüğümde duyduğum ses bu playlist'in "oysa uyumak istiyordum" başlığını ne yazık ki fazlasıyla haklı çıkardı. Kan, revan, ambulans, dikiş, çok fazla sigara, para, pul, daha fazla kan ve göz yaşı. Sonuç Douglas Adams'ı yine haklı çıkardı: Dünya çoğunlukla zararsız bir yer...

Hint Mezalimi...

2008-02-19T21:18:00.000+02:00

Video killed the radio star mı? Sanmıyorum...

Örovizyon Hatıratı...

2008-02-18T00:46:00.003+02:00

Müzikal anlamda milli inadımızın 2008 yılında mor ve köşesi tarafından sürdüleceğini duymak bir kez daha neşemi yerine getirdi. Daha zaman var ama şimdiden örovizyon anılarını re aktive etmek lazım. Milyonlarca "opera", "halley" , "neco" ve "bana bana" geyiğinden ziyade gerçekten eli yüzü düzgün birkaç pop şarkısınında bu yoldan geçtiğini hatırlamak lazım. Son derece kişisel 5 örovizyon şarkım:

5) Ding-a-dong (Teach-in - Hollanda (namı diğer nederland) )

4) A-Ba-Ni-Bi (Izhar Cohen and The Alphabeta - İsrail)

3) Puppet On A String - (Sandie Shaw - İngiltere)

2) Tu Te Reconnaîtras - (Anne Marie David - Lüksemburg dö puan)

1) Aslında bunu söylemek bile abes elbette içinden Serge geçen şarkısı ve tüm güzelliğiyle France Gall ve Poupée de cire, poupée de son

Bonus Track:

Bir nevi Endi ve Pol..

2008-02-12T00:42:00.000+02:00

GOD SAVE NORTHERN SOUL!!!!

11 parça tekmili birden milyar papellik proje...

2008-02-12T00:23:00.000+02:00

Box.net sağ olsun parça başı çalışmak adetim değildir , buyrun burdan delirin...

Milyar Pound'luk Proce...

2008-02-10T22:16:00.001+02:00

Truva Atından Kültür

2008-01-28T10:14:00.000+02:00

Eninde sonunda bir kamyondan geliyor bu truva atı hikayesi. Hangi truva mı? Trojan Records. Hangi adamın kamyonu mu? Duke Reid. Hal böyle olunca trojan records'un Pop müzik üzerindeki etkisinin Çanakkaleli Truva atından çok daha büyük olduğunu kabul etmemiz gerek. Devir değişti, Trojan'da değişti ama kökler hala sapasağlam yerinde duruyor. Gerçi bu truvalılar 40 şarkıdan aşağısına toplama yapmazlar ama buyrun buradan yakın Babil'i..

Bir Çanta Dolusu Fred Perry

2008-01-25T10:00:00.001+02:00

Bir çanta dolusu Fred Perry olunca söz konusu bunu kutlamak için kendi çapında bir party yapmak lazım. Kayıpcinnet gururla sunar, Mod olmaktan gurur duymak için 15 sebep.

Çarşamba Sıkıntısı

2008-01-23T12:17:00.000+02:00

Ofiste çarşamba sıkıntısı. Haftanın ortası. Ne haftasonu ne haftabaşı. Tam arası. 9'dan 6'ya vakit öldürmece. Beyaz yakanın dramı. Ve Kurt Vonnegut'un mezar taşında yazmasını istediği gibi iyi ki müzik var.
Karşınızda yarı resmi çarşamba playlist'i...

Hatasız Version

2008-01-22T09:48:00.001+02:00

Mark Ronson son zamanlarda sahalarda görmek istediğimiz hareketler yapıyor. Amy Winehouse ile yaptığı the zutons güzellemesi Valerie, Bob Dylan'a en güzelinden çektiği "most likely sen yoluna ben yoluma" hareketi ya da Lily Allen'la Allah yarattı demeden attırdığı "Oh my God". Şimdilerde Robbie Williams'la bir işler peşindeymiş. Heyecanla bekliyoruz. Buyrun 2. albümü Version'u aşağıya kopyaladım pastaladım dinleyiverin gari...

Lee Moses derler bir dev adam

2008-01-07T23:52:00.000+02:00

1967 yazı başından ve içinden geçen pek çok başka enfes şeyle cayır cayır yanan bir mevsim olmasının yanında Lee Moses'ın Time and Place albümünü yayınlaması ile fokurdamaya devam etmiş. Lee Moses derler kükreyen kara panter hakkında pek fazla kaynak yok elimizde. Colin Dilnot bize kısa ama faydalı bir av izleği çıkarmış. Kısa ama vurucu külliyatının peşine düşmek artık bu alevli kardeşin sesine vurulanların bileceği iş.

Youkali Adası

2008-01-07T22:59:00.000+02:00

Kurt Weill'in eylül şarkıları tribute'unu şayet sadece Nick Cave'in mack the knife'ı ve Polly Jean'in asker karısının ağıdı için dinlerseniz hayatınız eksik kalır. Esas Youkali adasına gitmeli ve bir süre kalmalısınız. Bay Strummer "let nina simone rule the world" diye anons etmişti "to love somebody"i bense aynısını Teresa Stratas için söyleceğim müsadenizle; Teresa haydi bizim için söyle:

Meat is Murder, Gene is Selfish

2008-01-07T11:20:00.000+02:00

Her ne kadar kebaba, köfteye dünya üzerindeki tüm ideolojilerden daha çok inanıyor olsam ve et yoksa beni saymayın desem bile aşağıdaki "türcülük" tanımını göz ardı etmek mümkün değil:

"Kişinin kendi türünün üyelerinin başka türlerin üyelerine kıyasla özel ahlaksal değer hak ettikleri duygusu eski ve derindir. Savaş zamanı dışında, insan öldürmek genelde işlenebilecek en ciddi suçtur. Bizim kültürümüzde daha da şiddetle yasaklanmış bir şey var; o da insan yemek (ölmüş bile olsalar). Bununla birlikte, başka türlerin üyelerini yemekten hoşlanıyoruz. Birçoğumuz, canilere bile ölüm cezası uygulanması düşüncesinden iğrenirler. Öte yandan da, ılımlı "hayvan zararlılarının" yargılanmadan vurulmasını neşeyle desteklerler. Aslında, diğer zararsız türlerin üyelerini zevk ve eğlence için öldürürüz. İnsansı duyguları bir amipten daha fazla olmayan bir insan dölütü, yetişkin bir şempanzeye gösterilenden çok daha ileri bir saygı ve koruma altındadır. Yine de, şempanzenin duyguları vardır, düşünür ve -son deneysel kanıtlara göre- bir çeşit insan dilini öğrenebilir. Dölüt ise kendi türümüze aittir ve bu nedenle anında özel hakve ayrıcalıklarla donatılır. Richard Ryder'in kullandığı "türcülük" etiği, "ırkçılık"dan daha güçlü bir mantıksal temele oturtulabilir mi, bilemiyorum. Bildiğim evrimsel biyolojide doğru temeller bulamayacağı."
Richard Dawkins...

The Shock Doctrine

2007-12-25T00:14:00.000+02:00

Tanrı Yanılgısı ya da Bayram Hediyesi

2007-12-22T14:17:00.000+02:00

First time I had read the Bible
It had stroke me as unwitty
I think it may started rumor
That the Lord ain't got no humor

Put me inside SSC
Let's test superstring theory
Oh yoi yoi accelerate the protons
stir it twice and then just add me, 'cause

I don't read the Bible
I don't trust disciple
Even if they're made of marble
Or Canal Street bling

From the maelstrom of the knowledge
Into the labyrinth of doubt
Frozed underground ocean
melting - nuking on my mind

Yes give me Everything Theory
Without Nazi uniformity
My brothers are protons
My sisters are neurons
Stir it twice, it's instant family!

I don't read the Bible
I don't trust disciple
Even if they're made of marble
Or Canal Street bling

My brothers are protons
My sisters are neurons
Stir it twice dlja prekrastnih dam...

Do you have sex maniacs
Or schizophrenics
Or astrophysicists in your family
Was my grandma anti anti
Was my grandpa bounty bounty
Hek-o-hek-o-hej-o
They ask me in embassy!

'Cause I don't read the Bible
I don't trust disciple
Even if they're made of marble
Or Canal Street bling

And my grandma she was anti!
And my grandpa he was bounty!
And stir it twice
And then just add me!
Partypartypartypartypartyparty
now afterparty...

Dens Dens Dens

2007-12-14T10:05:00.001+02:00

Hiçbir zaman iyi bir dansçı ol(a)madım. Benim için dans hadisesi kafana göre takıl ey küçük adam hareketi olduğundan, kafasızca kafama göre takılacak kadar kendimce sosyal varlığımdan ve saygımdan vaz geçemedim, biliyorum snob ama ismimle müsemma "kayıp cinnet" sevgili okur, olayımız budur. Yani iyi ya da kötü dans etmek diye bir şeyin varlığına da inanmıyorum. Dans ediyorsun işte, ötesi yok... John Travolta mı? Madonna mı? Tarık Mengüç mü? iyi dansçı olan mesela Isadora Duncan mı? Yalan dünya sallan yuvarlan düsturundan hareketle ben bu dans işini belki de kıvıramadığımdan yani hasetimden ya da makul kaygılarımdan ötürü her zaman komik ve yapana göre eğlenceli izleyene göre çile çekici (orak çekiçten daha evrensel bir çekiçtir) görüyorum. Yüksek ihtimalle de hayatımın geri kalanını barda içki içip sağda solda dans edenlere müstehzi bakışlar atan kıl/cool adam figürü olarak kalacağım zaten sevgili okur benden daha iyi bildiğin üzere kıllıkla coolluk arasında tek ses oynuyor biz de tek seslilikten değil çok seslilikten yana olduğumuzdan come on let's dance mate...

İşte bu dans olayının en anlamsız halleri genelde çok kalabalık ve bir şekilde kitlenin hiçbir üyesinin anlamlı olmayan nedenlerle (sözde eğlencenin sözde ermeni yasa tasarısı gibi popüler kültürde yer alacağı günleri sinek gözüyle bekliyorum) biraraya geldiği, alkolün verdiği bilinç6nı peynir altı suyuna çevirme yetisiyle karışmış terli, karanlık ve gürültülü durumlarda kendini gösteriyor (Mantar, küf falan da böyle ortamlarda oluşuyor). Komik desen komik değil. Kabul bir süre için komik ama sonrası yıllar önce Boran Kaya'nın sunduğu "iner misin çıkar mısın" hallerine dönüşüyor. Örneğin şirket yemekleri, düğünler, sünnetler, samimi olmadığınız ama bir şekilde gitmek zorunda kaldığınız doğum günleri, yılbaşı partileri vb. Bu organizasyonlarda erkekler, sadece kadınlar çocuklar ve ibneler dans eder fikrinden hareketle safları sıklaştırarak bir çember oluşturup, ellerini birbirine vurarak, ağızlarında külü uzamış sigara, gözler kısık ve kaymış, libido tam gaz, çemberin ortasına genç ya da yaşlı kızları alıp oynatırlar (bu geniş zaman kullanımıyla kıllanan adam tribinde zirveye yaklaştığımı hissediyorum ama biliyorum ki orada tek başıma uzun süre kalamayacağım). Bu manzara insanlığın düştüğü en patetik hallerden ilk 5'e rahat girer. Sosyalleşmenin ve eğlencenin doğu medeniyetindeki zirve anlarından biri bu yapısıyla alan memnun satan memnun bir açık/kaplı hav(v)a kombine et tesisine dönüyor. Bir nevi primitif orji. Dişiler kendilerine biçilmiş bu pirzola rolünden memnun kendilerinden geçiyorlar, kalçalar, göbekler, kulaklar, saçlar, gözler atmosferin çeşitli katlarına yayılıyor. Alkolün dozuna göre histeri daha da artıyor ama erkekler çemberde saf tutma görevlerini sürdürüp, kadınları hapsettikleri yerde dans ettirirken; zamanı geldiğinde "sözde eğlence olsun" diye maddi gücünü kullanıp ortada oynattıklarına "para" yapıştırma erkini kullanırlar. Bir şeyi satın alırken para verisiniz değil mi? Burda da kadının dansı satın alıyor, üstünlüğünüzü meşrulaştırıyorsunuz. Erkek erktir abiler ona göre!!!

Benim bulunduğum ortamlarda gerçekten pek az kadın bu dans histerisinden kendini soyutlayıp aslında olan bitenin feodal bir güç gösterisi olduğunun farkında. Belki benim tanımadığım kadınlar bu konuda çok bilinçlidir bilemiyorum ama "bu gece barda gönlüm hovarda çalsın sazlar oynasın kızlar" hep bir ağızdan söylenirken bu penis gösterisinin yarı pornografik boyutu su götürmez bir gerçek.

Batı medeniyetinde bu halka ortasında kadın oynatma geleneği var mı emin değilim. İnsanlar karşılıklı dans ederler ya da ne biliyim erkekler bir köşede durup dans eden kadınları cinsel parçalara ayırarak süzer ama ortalarına alıp el çırpmaları sanki biraz burnuna halka takılmış ayının acı içinde sağa sola attığı adımları dans olarak algılayıp "ayı oynatma" adını verdiği bir eğlencenin ufak değişikliklerle modifiye edilmiş hali değil mi? (Süper cümle ama biraz düşük belli sanırım, atlet giyerim içime eğilince çatalım gözükmez)

Harem kültürü işte. Dansöz. Tek başına oryantalist hareketlerle sağa sola kalça fırlatan kadını seyredip bundan keyif alma. Kadın terli terli ordan oraya kendini atar erkek de bu show tv pornosunu seyredip nargile içer hesabı. Hesabı alalım garson bey biz kalkıyoruz.

Beggin' - Most likely personal Official Pes 5 Song

2007-12-10T23:02:00.000+02:00

Karlı bir kış günü hayatımıza playstation 2'yi sokan ufak tefek kadın yaklaşık 30 dakika önce sanki içine doğmuş gibi harika bir frankie vallie cover'ı yolladı. Aslında ben bu şarkıyı en çok timebox derler pek kadri kıymeti bilinmemiş mod grubundan severim. Ama aşağıda göreceğiniz versiyou umarım siz bu satırların kıymetli okurlarını da en az benim kadar çıldırtır. Sizleri kalçalarınız çıkana kadar dans etmeye çağrıyorum. Bu çağrımda son derece ciddiyim. Şayet benim gibi dans özürlüyseniz teknik kapasitesi yüksek bir takımı seçerek pes oynayarak ıslık çalabilir ve parmaklarınıza su toplatabilirsiniz...

No Space, No Logo Bol Kepçe Bok...

2007-12-03T22:22:00.000+02:00

Lise son sınıftayken, en iyi arkadaşım pazenadam ve ben, her şeyin yapılıp bittiği, hayatın ne kadar anlamsız olduğu üzerine ölümcül (hatta ölümden beter yazgılar) tartışmalar yaparak zaman geçirirdik. Dünya önümüzde, olasılık seçenekleri olarak değil, daha çok ağaçta böceklerin kazdığı çentiklere benzeyen son derece yıpranmış geçitleriyle bir labirent gibi uzanıyordu (brech brech brecht cümleye bak sevgili okur şayet oradaysan ve yapacak daha iyi bir işin yoksa devam et emin ol ki sonraki cümleler buna benzemeyecek) Düz ya da dar kariyer ve materyalizm koridorundan çıktığında başka bir koridora girersin; ana koridordan çıkan insanlar için bir koridor (hatta bunlardan bazıları anne babalarımız tarafından yapılmıştır). Yolculuğa mı çıkmak istiyorsunuz? Günümüzde yaşayan Kerouac mı olmak istiyorsunuz? Haydi Avrupa'ya ya da uzak doğu veya ikamesi mistik bir yerlere gidelim koridoruna atlayın. Inter rail koridoru da olur bu. Kendine dönemsel avarelik kartı al ve sıraya geç. Peki ya bir asi? Yenilikçi bir sanatçı? Avangart? Tozlu ve güve yeniği dolu ve canı çıkıncaya kadar kullanılmış koridoru sahaflardan alın. Durduğumuzu hayal ettiğimiz her yer ayaklarımızın altında klişeye dönüştü; jeep reklamları ve komedi skeçleri malzemeleri oldu. Sanki, bir sene sonra denediğimiz siyasi giyimli entelektüel de dahil olmak üzere tüm olası tiplemeler sıra üniversitenin ortalarına gelene kadar eskimiş gibiydi. Geçmişin düşünceleri ve tarzlarının yarattığı kalabalıkta, hiçbir yerde açık alan kalmamış gibi hissediyorduk.

Elbette, tarihin sona erişinin tam da sizin dünyaya gelmenize rast geldiğine inanmak, gençlik narsisizmin tipik bir belirtisidir. Birileri yeniyetmelik mi dedi? Burdayım öğretmenim. Onlu yaşlarını tüketmiş, öfkeyle hareket eden, en sevdiği yazarlar o dönemde soldan sola omuz omuza Camus, Wilde, Borges, Infante, Burroughs, Cortazar ve William Blake olan her sinirli genç eninde sonunda kendi yürüyeceği koridoru bulur. Yine de, lise yıllarında yaşadığım küresel klostrofobinin bir kısmı aradan on küsür sene geçmesine karşın beni hiç terk etmedi, aksine zaman geçtikçe bazı yönlerden yoğunlaşıyor gibi görünüyor. Aklıma takılan tam olarak kelimenin gerçek anlamıyla (şair burada literally demek istiyor sanırım) yer olmamasından çok (no room to walk abiler, take a walk on the wilde side mr(s). ece lou wilde salome reed ayhan), mecazi bir alana olan özlem: serbest kalmak (Sir William Wallce'dan dinliyoruz; Freeee dome altında olmaya cihan imparatorluğu bir enfes sıhhat gibi), kaçmak, bir çeşit açık uçlu özgürlük.

Alex Garland'in daha sonra Bay Trainspotting tarafından filme de aktarılan the beach romanında olduğu gibi ( Ah Romeo vah Titanic) "bkz: the beach" dünyadan bıkmış oeeeh gençler gibi Uzak Asya'ya gidip, kendi özel ütopyanızı başlatmak için Lonely Planet'in henüz keşfetmediği ve Kadir'in ağaç evler dikmediği bir yer küre köşesi arayabilirsiniz. Bir New Age mezhebine üye olup uzaylılar tarafından kaçırılmayı hayal edebilirsiniz. Alplerin yamacından bir İsviçre köyüne snowboard'la kayabilir, bir penguen kadar özgür, extreme sports kanalına jenerik olabilirsiniz. Mistik olandan çılgın festivallere, isyana, aşırı sporlara kadar; görünüşe göre içsel kaçma güdüsü hiçbir zaman bu derece uç noktalarda ve bol seçenekli pazarlanma zevki yaşamamıştır.

Ancak, uzay gezilerinin eksikliğinde ve yerçekimi kanunları altında, çoğumuz açık alanı, elde edebileceğimiz yerlerde, hantal duvarların dışında, ofiste sigara içer gibi (ya da lise tuvaletinde) gizlice alıyoruz. Caddeler reklam panolarıyla ve pazarlama zincirleri tabelalarıyla çevrili de olsa, çocuklar hala bir çift kale kurup , arabaların lastikleri arasında futbol oynamayı beceriyorlar. Terk edilmiş fabrikalar sokak çocukları tarafından barınağa ya da iş merkezlerinin rampalı girişleri pazar akşamüzerileri kaykay alanlarına dönüştürülüyor.

Ancak ticarileşme ve pazarlama toplum hayatının her bir çatlağına sızdıkça, bu özgürlük anları ve sponsor olunmamış alanların arka sokakları bile elimizden kayıp gidiyor. Bağımsız kaykaycıların hepsinin Vans ayakkabı sözleşmesi var. Ya da mahalle arası maçların şeytan rıdvanlarına, Nike kendi halı saha organizasyonlarında oynamaları için bedava Cristiano Ronaldo nike pro'larla kafalamaya çalışıyor. Aslına bakarsanız bu düzende alan memnun satan memnun gibi gözükse de kaçınılmaz olarak sokak sokaklıktan çıkıp bir açık hava alışveriş merkezine dönüyor. Gerçi isyan ve fakirlik evrensel insani değerlerimizden yani o "devrim"in 150 senedir gelmediği açık. Bu gidişle gelmeyeceği de. Yani kahraman işçi sınıfı , üretim araçlarına sahip olanları devirip, onların üretim araçlarını eşit şekilde "halk"la ( ne demekse) paylaşmayacak. Yüksek ihtimalle çarçur edecektir pavyonda. Ama şu var ki sokaklar elden gitse de başka mecralar sokağın yerini alacak. Şimdi bana da bilim kurgu gibi geliyor ama dayanamıyorum şunu söyleyeceğim "Bir yüz yıl önce aya gitmek de bilim kurguydu". Nasıl ama ? İnandınız değil mi bana? Yani özetle demek istediğim birkaç gün süren açık hava festivallerinde yirmi milyona satılan hatıra prezervatiflerinden yakınıyoruz ama sonuçta aids olmaya da niyetimiz yok değil mi? İstenmeyen gebelikler mi hey bir dakika birileri "özgür aşk"tan bahsetmiyor muydu? Evet Cartman sendeyiz: KILL ALL HIPPIES! Biraz fazla saldırganım son bir kaç paragraftır değil mi? Sanırım evet. Ama lütfen Coca Cola'nın ülkenin en geniş katılımlı açık hava festivalini düzenlediği bir ülke de Rock'n Roll diye bağırmak için biraz sinire ihtiyacımız var değil mi? Sinir, Sinir , Sinir.. İşte Bütün ihtiyacımız olan . Excuse me Sir. Lennon...

Gençlik pazarının beslenmesi çılgınlığında, bütün kültürler ilk önce zihinde çılgınlık düşüncesinin yaratılması ile başlar. "Sonuçta grunge, hip hop hatta punk'ın servete dönüştürülmek üzere kullanılmasa nasıl bir sosyal ve kültürel hareket olacağı konusunda hiçbir fikrimiz yok" Özür dilerim Sayın Halil Turhanlı. Sizin kitaplarınızdaki tüm kötü çocukların banka hesapları benimkinden kat be kat kabarık.

Neyse bu yazı bitmez. Naomi Klein'e sevgi ve saygılarımla...

Bir Şarkı 3 Palavra

2007-11-27T00:25:00.000+02:00

Divaların divası Ajda Pekkan mı yoksa Mina mı yoksa yoksa bir ve yalnız bir Dalida mı? Sanırım farkları yanlarındaki erkekler yaratıyor. Sinyor Celantano'ya saygılarımla...

Dalida & Alain Delon

Mina & Adriano Celentano

Ajda Pekkan & Cüneyt Türel

Çetin Altan'la Nasıl Rakı İçtim

2007-11-22T22:42:00.000+02:00

Aslında bu başlık arak. Apartma. Çıkma ya da siz nasıl derseniz kopya, alıntı, esinlenme, 3 mezur, çalıntı... Başlık, Wrestling Hemingway olmalıydı. Olmadı. Üniversite yıllarım Çetin Altan'la geçmişti. Afa yayınlarından çıkma, Bakırköy Kelepir'den alınma (Kelepirleri ki bir başka kayip cinnet konusu olarak ele almak lazım bir ara ve nasıl bir aydınlanma hareketi olabilecekken keleğe geldiğinin hikayesini oradan temel edebiyat zevkini kazanmış bir okur yazmalı değil mi? Sonuçta insan ilk okuduğu Douglas Adams'ı, ilk okuduğu Burroughs'u, ilk okuduğu Brautigan'ı, ilk okuduğu Çetin Altan, İlk okuduğu Calvino, ilk okuduğu Infante hatta Tolkine'i bir yerlere not düşmeli değil mi? Hele hele kitap deyince ilk aklına gelenler bu isimlerse ve bu adlarla bir kitapçı sayesinde daha lise öğrencisiyken çok ucuz fiyatlar karşılığı tanışabilmişse bu neredeyse bir nevi kişisel kent enstitüsü masalı olsa gerek) Aşk,Sanat,Servet , Büyük Gözaltı, Viski, Büyük Bahçe, Ben milletvekili iken, Tarihin saklanan yüzü, Dünyada bırakılmış mektuplar vs. Var olmak mı varlıklı olmak mı? Kentli olmak, Meslek sahibi olmak, Okur ve yazar olmak vb. pek çok soru. Rakı içmek. Meyhaneye gitmek. Çetin Altan'la karşılıklı rakı içtik mi? Evet bu soruyu zaman zaman ben de soruyorum kendime ama içtik yahu yalan borcum mu var size. Az önce NTV'de "Haydi bizimle ol" programını izlerken de düşündüm. Kalk borusu çaldıktan az sonra içtik hatta. Neyse anlayan anladı...

Hamiş:
Ben de o büyük buluşmadaydım

David Shrigley

2007-11-13T21:06:00.000+02:00

Bu aralar etrafımda biraz fazla ölüm var. Bilmiyorum neden, sezonsal herhalde bilemiyorum gerçekten pek hoş değil bu durumlar. Neyse konu bu değil, es kaza bir videosunu gördüğüm aslında oldukça mühim bir adam olan Mr. Shrigley'in bu fotoğrafı her şeyi özetliyor gibi. Daha fazla detay, animasyon, heykel , görsel ve sıradışı, hasta ve neredeyse "Pythonesque" bir mizah duygusu için buyrun ağalar buyrun: David Shrigley

Ülkesi Olmayan Adam

2007-11-13T10:02:00.000+02:00

İlgili kişiye not:
"Bilirsin çoğunlukla zararsızımdır. Metin geri gelecek metin ol."

Part Time Punks...

2007-11-11T18:38:00.000+02:00

Dünyanın tüm çakma Punk'larına,

....Hızmalar, dövmeler ve yakılar sıradandır. Bütün küçük moda isyanları güvenlidir. Sadece moda olup gelip geçerler....

Wollt Ihr Den Totalen Krieg

2007-10-21T18:00:00.000+03:00

Bütün bir pazar günü tüm televizyon kanallarından bu sesi duydum: "TOP YEKÜN SAVAŞ İSTİYORUZ!!!"

Önce bunu izleyin:

Sonra bunu:

Tercihinizi ona göre yapın? Kimden yanasınız?

A Hard Day's Night of the Living Dead!!!

2007-10-18T11:46:00.000+03:00

Beard Index

2007-10-15T10:27:00.000+03:00

Beard index'i incelediğimiz de görüyoruz ki şu anda suratlarımızda kullandığımız "top sakal" 20. yüzyılın ilk yarısına kadar icat edilmemiş.

Mohammed Rafi'ye Saygı

2007-10-11T00:22:00.000+03:00

Bollywood için koca bir şaka diyebilirsiniz ama Mohammed Rafi'yi sakın ha yabana atmayın, atarsanız sonuçlarına katlanırsınız. Nasıl mı? Yabanda gezer Mohammed'in kariyerine ait birkaç video'yu youtube sağ olsun aşağıya postalıyorum. Siz çok istiyorsanız dalga geçebilirsiniz ben büyük bir hayranlıkla izliyorum. Kamuya duyrulur. Son olarak kamuya bu kısa duyurudan hemen sonra bir de küfür etmek istiyorum. Küfürüm size çakma hint/nepal/bengali kumaşı giyip sokaklarda gezen fason hippy'ler topunuzu Kishore Kumar kovalasın.

Radyo Aktivite

2007-10-07T18:02:00.000+03:00

W.S.Burroughs'un da hakkıyla dediği gibi "En ölümcül günahlardan biri de daha evvelden kaydedilmiş olanı kurcalamaktır." Old Bull Lee'ye tüm kalbimizle inanıyor ve bundan yıllar öncesine gidiyoruz. Kurcalamadan sadece dünya video müshil tarihine bir notalı virgül koymak için. Notalı virgül nedir diye soranlar gözlerini biraz aşağıya kaydırırlarsa ne demek istediğimi daha iyi anlayacaklardır. Pazenadam ve Kayip Cinnet yıllar öncesinden gururla sunar...

Aralıksız 112 Monty Python Skeci İzlemenin İnsan Sağlığına Etkileri Nelerdir?

2007-09-30T17:31:00.000+03:00

Öncelikle sizleri D&R'lara davet ederek bu soruyu cevaplamak istiyorum. Bir tanesi hariç tüm Python'ların kişisel en iyi seçkilerinden oluşan 6 dvd'lik set indirime girdi. Tuhaf şekilde tanesi 14.99YTL'den satılıyor. Sırf bu kadarı bile "holy grail" diye bir film var ağbi çok acaip" diyenlerin kafalarına 5. level superpoke olup inecek kadar öldürücü bir bilgi. Bilhassa Graham Chapman seckisi ki hayattaki diger Pyhton'lar tarafindan hazirlanmis ozel alakayi hak ediyor bu ozel alakanin icinde yol, konaklama ve ultra her sey dahil ikrami dahildir. Neyse bu girizgahin ardindan sorumuzu cevaplandirmaya calisalim. Maddeler halinde bir siralama sanirim hepimiz icin daha kolay olacak:

1) Bir daha herhangi bir şeye gülememe.

Ara vermeden 112 Monty Pyhton skecini peşi sıra izlemenin ilk ve en önemli etkisi, bir daha başka herhangi bir şeye gülememek olacaktır. En azından bir süre. Bu süre bünyeden bünyeye farklılık gösterebilir ya da John Cleese ile aranızdaki samimiyet derecesine göre. Benim John Cleese ile direkt bir münasebetim olmadığından, tepkim yaklaşık 4 gün kadar oldu. 4 gün boyunca bırakın gülmeyi, sırıtmadım bile.

2) Etrafınızdaki insanlara izlediğiniz skeçleri oynamaya çalışıp ölümcül bir utanç duygusu ile yaşamak

Hiç şüphesiz ki iyi bir film izlediğinizde, iyi bir albüm dinlediğinizde, iyi bir kitap okuduğunuzda ya da süper bir maç seyrettiğinizde ister istemez bunu etrafınızdaki insanlarla paylaşma ihtiyacı duyarsınız. Söz konusu bir Monty skeci ise belkide skeçten daha komik bir duruma düşebilirsiniz. Yani diyeceğim olay Cem Yılmaz taklidi yapmaya benzemez, önleminizi alın. Taklit etmektense skeci izletin. Böylesi hem siz hem de uygar dünya için en iyisi olacaktır.

3) Süt leşi yiyememek

Tam bu noktada sizi cheese shop ile başbaşa bırakmak istiyorum.

4) Captain Beefheart ve Frank Zappa dinleme ihtiyacı

Monty Python'un müzikal anlamda karşılığının tuhaf şekilde Amerika Birleşik Devletinden çıktığını düşünmek bazılarımız için saçma gelebilir. İşte tam bu saçmalık da Python ruhuna denk düşen şey. Buradan hareketle plakların durduğu köşeye gidip Hot Rats ya da Freak out dinlemek sakinleşmenize yardımcı olacaktır.

5) Semaforla üst kurula sunum yapma arzusu

Bunlardan başka etkilerde gözlenebilir. O sizin gözünüze bağlı. Ama içeride pide var ve ramazanın en güzel tarafının sıcak pide olduğunu bilen biri olarak bu işi daha da uzatmak istemiyorum. Sonuçta 112 skeci ardarda izlemek ağız tadını bozmuyor aksine insanın karnını acıktırıyor bu da 6 olsun. Tamam mı?

Good Old Alex

2007-09-14T22:20:00.000+03:00

Herşeyiyle bambaşka bir adamdı Alexander Minto Hughes namı diğer "Judge Dread". Prince Buster'dan ziyadesiyle etkilenmiş bir eski tüfek skinhead reggae yargıcı. Her ne kadar albümlerinin bir kısmını zamanın faşist çizgi roman karakteri Judge Dredd'le olan isim benzerliğinden dolayı yeniyetmelerce almış olsa da İngiliz skinhead reggae geleneğinin son savaşçılarından, tüm zamanların en çok yasaklanan hit'e sahip "guinness sağ olsun" sanatçılarından biri olarak 1988'de bir konser sırasında kendine yakışır şekilde sahnede öldü. Son sözleriyse "Let's hear it for the band...."'di

Hamiş: "skinhead, not a trend it's a tradition..."

Not: Youtube'da samimi bir judge dread videosu bulamıyınca ilk kişisel fan video'umu sıçmış bulunmaktayım. Kamuya duyrulur...

Dünyayı Kurtaran Adam

2007-08-31T12:15:00.000+03:00

Tüm dünyanın nefret ettiği Texas'ın bağrından kopmuş yavru Bush'u bile seçimlerde geçemeyecek kadar karizma yoksunluğu ancak Deniz Baykal'da olur diye düşünenler Al Gore ismini okuyunca "haaa tamam ya pardon biz sadece yerel politikacı olur diye düşünmüştük, haklısın" diyeceklerdir. İşte bu Al Gore nicedir dünyayı kurtarmaya çalışıyor. Bunun içinde live earth serisini yaptı ya hani şu Türkiye ayağı sponsorsuzluk yüzünden iptal edilen (iyi ki de iptal edildi Tarkan'la Lionel Richie düet yapabilir diye kabuslar görmüştüm haftalarca) buyuk konserler serisi. Simdi sen eski gazeteleri falan mi okudun kuzum diyecek olursaniz, asağıdaki videoyu yeni gordum diyecegim. Özel jetiyle gelerek konsere destek veren ve çevreye destek vermek icin atmosferin biraz daha içine sıçan Madonna ile alemin bir tanesi cingene punk'lar Gogol Bordello'nun alameti farikalari beraber La Isla Bonita'dan Lela Pala Pute'ye çılgın atıyorlar. İzleyiverin gari:

Broken Stones

2007-08-29T00:28:00.000+03:00

Haysiyetin sözlük karşılığı Paul Weller ergenlikten çıkıştan beri ağabey modeli olarak bir köşede duruyor. Canlı izlediğimde ne kadar heyecanlandığımı burada anlatmak bir hayli zor. Neyse konuda bu değil zaten. Broken stones'u motown'la yeni yeni haşır neşir olduğum zamanlarda dinlemiştim ilkin, sonrası zaten malum. Blog derler en kabasından sanal mastürbasyon arenasında da defalarca ismini geçirdim. Zaten kaç kişinin adını bu kadar sık telaffuz etme ihtiyacı duyarsınız ki? Gelelim broken stones'a nedense bu şarkının ilk cümlesindeki çakıl taşlarını şeytan olarak söylüyordum mırıldanırken (her sabah bir kuple paul weller yürek söker) bir baktım devils değil pebblesmış. Kendi salaklığıma mı yanayım yoksa smooth criminal'ı anagani vobçek diye söylediğim zamanlara mı bilemiyorum. Ama diyorum ki siz bütün bunları bir kenara bırakın ve aşağıdaki jools holland performansını dinleyiverken aşağıdaki sorunun cevabını verin gari.

Like pebbles on a beach
Kicked around, displaced by feet
Like broken stones all trying to get home.
Like a losers reach
Too slow & short to hit the peaks
So lost & alone trying to get home.

As another piece shatters
Another little bit gets lost
And what else really matters at such a cost?

bakın bundan yaklaşık 10 küsür sene sonra bir Glastonbury akşam üzeri şarkımız ne hale geliyor.

Bir fark yok mu diyorsunuz? Son dakika içindeki harika geçişi dinlediğinizden emin misiniz?

Aylak Adam

2007-08-26T19:13:00.000+03:00

"Mufafassal kıssa başlarsın garip efsane söylersin" alıntılamasıyla başlıyor metin. Yaklaşık 50 sene öncesinden gelerek her geçen gün biraz daha etkiliyor okuru. Türk edebiyatının arıza karakter fabrikası Yusuf Atılgan. Zebercet'in şehirlisi C. karşımızda. İnceden kafkaesk bir durum olsa da burası Prag değil abiler vakitsiz İstabulluyuz. Ayşe'den Güler'e 4 mevsim. Four Seasons Hotel değil bu Sultanahmet Hapishanesi. Vivaldi değil Dede Efendi. Kasaplar, terziler, berberler. Karşılıklar kararnamesi bir adam. Bir adam değil aslında bir erkek. Sorun kimde belli değil. Kimse de üstüne almak istemiyor. Şimdi bu adam için sorumsuz mu diyeceğiz? Sorunsuz diyemeyeceğiz kesin ama. Kadın bacakları, Midas'ın kulakları eşşek kulakları. Kışla başlar güzle biter bir roman bu. Döne döne, döndüre döndüre okumalı.

Tadelle Peşinde

2007-08-21T16:52:00.000+03:00

Hsbc'nin patlayan binasını Tadelle ile kaplamışlar. Siz severdiniz torunlarınız da seviyor gibisinden beni dede ve/veya torun yerine koyacak bir reklam. Çok takılmadım yaş meselesine direkt aklıma tadelle geldi. Hayallerim aşkım ve tadelle. Bizim evin ordaki bakkal market ne halt varsa dolaştım ki sayıları nereden baksan 6'dan fazladır, bir tane bile Tadelle bulamadım. Yani king size'ını bulsam alacaktım ki onları o kadar sevmem gri yaldızlı paketli saçmalıklar. Ben old school tadelle'ciyim. Eski Sagra ekolü, meşhur sarelle çeşmelerine kafamı dayama hayalleriyle ilkokula katlandım. Tabi sadece sarelle çeşmesi değil bir de prekazi vardı evet Cevat Prekazi ama bu ayrı bir hikaye bir gün tadelle ısmarlarsanız anlatırım. Neyse baktım Tadelle yok ben de kasmadım, belki de vardır bir yerlerde o yerler bu yerler değil hesabı.
Az önce saat 5 ofiste iç ezilmesi yani "S5OİE protokolü" gereğince bizim plaza'nın altındaki bakkal amcayı ziyaret ettim. Bir baktım balık krakerler var. Ama eti değil ülker. Ülker bütün kutsal değerler gibi balık kraker'e de sahip çıkıyor gibi. Tıpkı domuzlara yaptığım gibi din ve mutfak işlerini birbirine karıştırmam. Domuz da yerim Ülker çikolatalı gofret de ama açıkçası "Cici Ülker Balık Kraker"i görünce biraz çekindim. Yani yıllarca etiden yediğim balık krakerleri ki bilhassa fazla kızarmış olan "ızgara"lara fazladan bir bazen iki bayılırdım şimdi başka bir markadan yiyecektim ama fazla muhafazakar davranmadım ve aldım. Şimdi yiyorum güzel ama biraz tuzlu gibi sanki. Ama tıpkı öncülü gibi o da ziyadesiyle yağlı..
Kraker kültürü ayrı bir şey. Ben balık kraker, badem kraker ve pizza krakerden mürekkep tabaklara bayılırdım. Ucuz çocuk ikramı. En yakın uzaklık bir bakkal. Tedarik kolay ve zahmetsiz. Tüketici memnun harika. Çubuk kraker de var ama o ayrı bir durum. Eti yıllarca saçma sapan bir çubuk kraker için kastı durdu ama tek gerçek çubuk kraker Ülker'inki bu o kadar tartışmasız ki. Neyse bu konu uzar da uzar. Ama birkaç küçük hatırlatma:
Görselden de gördüğünüz üzere Badem Kraker Ülker'indir. Çubuk Kraker de öyle. Ama pizza kraker ve balık kraker Eti'nin harikalarıdır.

Bonus Track

Long Live Mod!!

2007-08-16T23:08:00.000+03:00

QUADROPHENIA - WE ARE THE MODS

FRED PERRY

SUNNY AFTERNOON -THE KINKS

TOWN CALLED MALICE - THE JAM

THE YARDBIRS - STROLL ON FROM

Young Birds Fly

BEN SHERMAN

Ska derler sallan yuvarlan ciddi iştir abiler...

2007-08-14T12:03:00.000+03:00

Pazenadam'la yıllarca ne dinleyeceğimizi bilemedik. Zaten bu blog'un neredeyse tamamı da bu kafa karışıklığı üzerine kurulu. Neyse yine bu "eşek kadar adam oldum ne dinleyeceğimi bilemiyorum" şımarıklığı ile kafa ütülemek istemiyorum. Geçen sene falandı sanırım pazenadam'dan bu videoyu aldım. O zaman anladım ki "Yapılacak tüm toplama albümlerde ki bunlardan kastım eski model çekme kasetlerin günümüz şartlarına uydurulmuş hali, en az iki trojan records seçmesi ska parçası bulunmalıdır. Başka türlü insanlar müzik yerine başka şeyler dinlemiş olurlar. İnsanlığa bu kadarını borçluyuz."

Johnny derler bir kız sevdim

2007-07-30T12:22:00.000+03:00

Sene 1983, Mike Scott bir şarkı yazıyor, A girl called Johnny, single olarak yayınlanıyor. Ticari başarı şüpheli. Sene 1983, 4 yaşındayım. Çürümenin başlamasına daha 1 senem var. Muhtemelen Lapseki'de güneşten yanıyor, yeşil molten topumla kendimce mucizeler yaratıyorum. Star Wars bizim memlekete de gelmiş, Johnny isimli kimseyi tanımıyorum. Kadife şortla Han Solo takılıyorum.
Sene 1995, Kent fm 101. Fisherman's Blues'u duyuyorum ve dünya duruyor.
Sene 2001, gecikmeli olarak Horses albümünü dinliyorum ve dünya durduğu yerden gerisin geri dönmeye başlıyor.
The Waterboys'dan Patti Smith'e kişisel gelişim haritası çıkartmak aslında hiç de mantıksız değil, bu geçişken, kronolojik olmayan ve son derece otobiyografik metodolojiyi açıklamak için tam burada bir başka kutsal metine gönderme yapalım sonra devam ederiz:

INT. ROB'S APARTMENT - NIGHT

Rob is surrounded by stacks of records on the floor. He
looks to camera.

ROB
I'm reorganizing my records tonight.
It's something I do in times of
emotional distress. When Laura was
here I had them in alphabetical
order, before that, chronologically.
Tonight, though, I'm trying to put
them in the order in which I bought
them. That way I can write my own
autobiography without picking up a
pen. Pull them all off the shelves,
look for Revolver and go from there.
I'll be able to see how I got from
Deep Purple to The Soft Boys in
twenty-five moves. What I really
like about my new system is that it
makes me more complicated than I am.
To find anything you have to be me,
or at the very least a doctor in
Rob-ology. If you wanna find
Landslide by Fleetwood Mac you have
to know that I bought it for
someone in the fall of 1983 and
then didn't give it to them for
personal reasons. But you don't
know any of that, do you? You
would have to ask me to --

Neyse...

Johnny derler kız. Black as hell, white as ghost. Zenci ruhlu beyaz kadın. Beyaz zenci.

Şimdi gelelim son noktaya: A girl called Johnny'i Mike Scott Patti Smith için yazmış. Zaten Patti Smith'den başkası için yazılabilir miydi emin değilim. Yine de siz siz olun, akıl sağlınız namına başka kadınları oraya monte etmeyin hem size hem şarkıya yazık olur, Patti Smith çarpar.

Buyrun buradan dinleyiverin gari:

The day the music died...

2007-07-27T20:37:00.001+03:00

Ağaçkakan tık tık tık...

2007-07-22T12:47:00.000+03:00

Bugün seçim günü. Genel ya da özel "seçim" denildiğinde de aklıma yukarıdaki metin geliyor. Sağdan soldan bustrofedon ayna tuttum bana ne bana ne seçimler. Ne derler, hayırlı olsun...

Bir damper dolusu plastik top peşinde

2007-07-04T00:54:00.000+03:00

Express'in bir damper dolusu plastik topu kapağına taşıyıp "Casablanca düğün salonu"nda kurulan partinin haberini verdiği günden beri ilk defa bir genel seçimi bu kadar heyecanla bekliyorum. Bu heyecanın kaynağında ise baraj endişesi olmaksızın, tek ihtiyacımızın yaklaşık 60.000 oy olması. Gel gör ki bu ülkede radikal gazetesinin tirajının tüm yurt genelinde 40.000'i geçmediği gerçeği ile bu biraz zor gibi gözüküyor ama gene de bir umuttur yaşatan insanı gibisinden Bulutsuzluk Özlemleri çekiyor insan ister istemez.
Sol'un tanımının iyiden iyiye yeniden yapılması gereken bir çağda, söylemler giderek birbirine karışırken, kalıplaşmış söylemleri bozmayı kendine şiar edinmiş, eskinin politikada pek de yeri olmayan çevre, eşcinsellik, kadın sorunları gibi konuları da kendine dert eden ve hiçbir bir partiyle organik bağı bulunmayan bir akademisyenin ortak aday gösterilmesi kadar umutlandırıcı pek az şey olabilir.

Malum yıllardır "12 Eylül sonrası kuşak" için pek çok ifade kullanılır. Bunlardan en ağır basanı da "apolitik". İnsanlar politikadan soğtuldu, siyasetin dışına itildi denir. Sanırım bu noktada Siyasetin dışına itilmek, politakanın dışında kalmanın tanımını düzgün bir şekilde yapmalıyız. Şayet bahsettiğimiz gündelik siyaset, hatta işin magazin boyutuysa; yüksek ihtimalle bu tip bir "politika" dünya döndükçe kendine bir izleyici kitlesi bulmaya devam edecek. Günlük siyaset üzerine polemikler yapılacak, bunlar takdir ve/veya tepki çekecek, insanların bir şekilde gündemlerinde belirgin bir yer tutacak. Bu tip "siyasi"lik 12 Eylül öncesinde de vardı, Tanzimat döneminde de haliyle bugün de var. Hele iletişim mecraların bundan 30 sene öncesine çeşitliliğini ve gelişmişliğini düşününce "politika"'nın karikatürize edilmiş politikacı/seçmen ilişkisinin her zaman oldukça yüksek ilgi çekeceğini gösteriyor. Demek ki apolitize 12 eylül sonrası kuşak böyle bir şey değilmiş. Başka ne olabilir düşünmeye devam edelim.

12 Eylül öncesinde Süleyman Demirel ve Bülent Ecevit aralarında kapışıyorlardı. İnsanlarda ya Adalet Partisine ya da Cumhuriyet Halk Partisine oylarını veriyorlardı. Bu iki partinin oy oranı %70'ler seviyesindeydi. 12 Eylül sonrasında da bu iki isim başbakanlık yaptılar. Demek ki politize olmaktan anlaşılan merkez sağda ya da solda olmak da değilmiş. 12 eylül öncesi büyük halk yığınlarının 12 eylül sonrası halk yığınlarından bu konuda da bir farkı yokmuş.

Genel halk yığınları üzerinden gitmeyelim biraz daha özele inelim. Örneğin gençliğe bakalım. Üniversite öğrencilerine mesela:
Üniversitelerde 12 Eylül sonrasında da sağ vs. sol hareketler bitmedi. Üniversitelerin ya tamamen kapalı olduğu ya da okuldan atılmış öğrenciler/öğretim üyeleri yüzünden çok düşük kapasitelerle çalıştığı dönemi saymayalım ama bilhassa 90'lar azımsanmayacak derecede hareketliydi. Öğrenci koordinasyonu hareketini de unutmak büyük haksızlık olur. Her sene 6 Kasım'da YÖK protestosu için toplanan topluluklar da unutulmamalı. Sık sık çıkan kavgaları, polisin tavrını ve ülkü ocaklarının "şiddet"li baskınlığını. Gözden kaçan bir nokta ki 12 Eylül öncesinde üniversitelerdeki herkes politik değildi. Pek çok kişi bambaşka işlerin peşinde Tarık Akan/Gülşen Bubikoğlu modundaydı ve Sol'un o zamanın "hip" trend'i olmasından etkilenen bir grubun aslında sadece "solculuk" oynadığı da unutulmamalı. Örneğin Yılların Malkoçoğlu'su Cüneyt Arkın "işçiyiz haklıyız kazanacağız" filmlerini yeniden hatırlayıp gülelim mi ağlayalım mı yoksa yoksa şaşıralım mı? Lütfen bunu bilinçli bir şekilde yapalım kahraman işçi sınıfı disipliniyle. İşte bu kahraman işçi sınıfı disiplini ile devrim yolunda kıyılan nikahların da 12 Eylül sonrasına pek çok ailesi boşanmış çift kazandırdığını da unutmayalım. Aşkın ve sevginin bacım/kardeşim modeli işlendiği , seksin tamamen burjuva pisliği ilan edilen ahlakçı bir sol da belki politize olabilir. Şimdilerde porno'yu internetten bedava indirdiğimiz için belki de o 12 eylül sonrası kuşak, öncülü tarafından apolitize sıfatıyla anılıyor.

Gördüğünüz gibi aslında ne 12 Eylül öncesinin hikmetinden sual olunmaz bir politik bilinçte olduğunu ne de 12 Eylül sonrası kuşağın bahsedildiği kadar apolitize olduğunu düşünüyorum. Toplum mühendisliği denilen ne olduğu belirsiz kavramında Türkiye Cumhuriyeti gibi az gelişmiş ülkeler için uygulaması oldukça pahalı bir model olduğunu biliyorum. Böyle bir sistematik beyin yıkama sürecini hiçbir aklı başında yatırımcı yapmaz sevgili okuyucu o yüzden bu yabancılar bizim beynimizi bulandırıp, sindirdiler, bilincimizi yok ettiler, sistematik bir şekilde depolitizasyona uğradık, etraf ajan doluydu safsatasına inanmayalım. Elbet bu konuda denemeler yapılmış ve hatta başarıya ulaşmış da olabilir ama hiçbir şey "o çok güçlü" sol hareketin bir gecede silahlı kuvvetlerin kontrolüne girdiğine ve "sözde devrimci hareket"in saatler içinde kayda değer bir direniş ya da çatışma göstermeksizin etkisiz hale getirildiğine mazaret üretemez diye düşünüyorum.

Sanırım 68 nostaljisinin gazını zavallı 78'liler hapislerde yatarak ve unutularak aldılar. Halk dedikleri şeyin ne kadar da dönek olduğunu acı şekilde fark ettiler bu noktada politik açıdan şiddetli bir travma yaşayıp büyük değişimler göstermeleri oldukça anlaşılır ve kimseyi de döneklikle suçlamamak lazım sanırım İhanete uğramak kadar bilinçlendirici ne olabilir ki?

Politize olmak, üniversitede protesto veyürüyüşlere katılmak, kantinde, kampüste görünen görünmeyen her yere afişler ve bez parçalarına yazılmış gramer hatası dolu yazılar yazmak/asmak (Paris komününden beri aynı iletişim mecrasını kullanan ortodoks solcular için de ayrı bir yazı yazmayı gerçekten çok istiyorum), halay çekip, yaz şenliği düzenlemek/katılmak, şiir/saz/türkü işkencelerine maruz kalmak ve mütemadiyen çay içmekse ; kariyer günü düzenlemek, daha 2. sınıfta şirketlerdeki staj olanaklarını araştırmak, pazarlama/satış simülasyonlarını oynamak/katılmak, boş zamanlarında paintball oynamak, kusursuz bir cv hazırlamanın derdiyle fellik fellik şablon aramak, "work hard play harder" mottosuyla kulüplerde çılgın atmak ve bu esnada sosyalleşmek, barlarda içki içip ve karşı cins kesmek kadar kartvizit toplamak ve "network" oluşturmak da oldukça politik eylemler sayılabilir. Bu da bir başka siyasi ve toplumsal görüşün izlediği kendini ifade yollarından biri değil midir? Kapitalizm'in bireysel bazdaki politik duruş ve eylemleri aslında bunlar değildir de nedir? Yuppie'lik de politik bir duruş değil midir? Hatta kapitalist sistem içindeki fonksiyonel rolü/konumu itibariyle 1 Mayıs'ta yürüyen bir üniversite öğrensinin devrim yolunda yaptığı katkıya nazaran işini çok daha iyi yaptığı da bir gerçek değil midir?
Ya tamamen çizdim ve saçma salak sayıklıyorum ya da söylediklerimde kendince bir haklılık payı var.
Sonuç olarak 22 Temmuz belki de solun bu klişe kalıplarının kırılmasında bir rol oynar diye ümit ediyorum. BASKIN ORAN'ı MUHALİF EZBERİ DE BOZMASI İÇİN DESTEKLİYORUM...

Biraz daha mı okumak istiyorsunuz?
*Dünyayı kim değiştiricek?
*Sosyal Aktivizm
*Sosyoloji ne ola?
*Havai Devrim mi?

22 Temmuz'da "Ufuk"umuz Açılsın!!!

2007-06-24T18:33:00.000+03:00

Umarım Sesimiz Baskın Olur

2007-06-19T09:33:00.000+03:00

This is Spinal Tap!!!

2007-06-18T09:55:00.000+03:00

Orta sondayken Başar'la beraber bizim evin salonunda annemin hazırladığı peynirli sigara böreklerini yerken "Live After Death"'i izleyen bendeniz yıllar sonra "This is Spinal Tap"'i izledi. Çanakkale'nin küçük bir sahil kasabası olan Lapseki'de 1991-1994 yaz sezonu boyunca yöre halkının kendince folklorik telaffuzuyla "İranlı Madenciler" formasıyla dolaşmıştım. Gururluydum ve metalciydim. Şişman ve terli olduğumu daha önce sizlerle paylşmıştım, şimdi yineleme ihtiyacı duymuyorum belki biraz sempati ihtiyacı duyduğum söylenebilir. Annesinin hazırladığı sigara böreklerini metalci arkadaşıyla beraber evinin salonunda (halı üzerinde) Iron Maiden'ın konser videolarını izleyerek (Bilhassa üzerinde duruyorum çünkü VHS video'dan bahsediyoruz burada. Hades şahidimdir ki gerçekten zorlu bir maceraydı. İnternete daha 5 sene vardı biz o kaydı izlediğimizde, tamam sigara böreği ve salon halısı ile yeterince sert gözükmüyor olabiliriz ama yine de bu da bir şeydir gibime geliyor. Lütfen bir şeydir deyin yada HEAVYY METAAAAL diye bağırın tamam mı?) lüpleten patetik bendeniz dün götünü yaya yaya "this is spinal tap"i izledi. Yeter mi? Bence yetmez...

Documentary- Rockumentary-Mockumentary siz ne derseniz deyin, spinal tap bu işin ilk ve en iyi örneği. Hayatının bir döneminde "NWBHM" ile alakalı olmuş herkesin izlemezse sakat kalacağı bir kozmik patlama. Uzun süredir bir filmi izlerken bu kadar sesli gülmemiştim. Aslında güldüğüm yaklaşık 10 küsür sene evvelki halimde olabilir. Bu yüzden bu gülme ağlama faslını kısa keseceğim. Ama şunu hatırlatmakta fayda var bu film (?) bir tür Rock kazanı karikatürü diyebilirim. Ama siz isterseniz Kerrang deyin ben demiyeceğim.

Bu arada aldığım bilgilere göre efsanevi Spinal tap live earth için geri dönüyor . Sanırım bu video "Spinal Tap"i tanımayanlar için bir referans olabilir.

ROCK'N ROOOOLLLL!!!!

Cool as Fuck

2007-06-12T23:14:00.000+03:00

Profilo alışveriş merkezi yeni açılmıştı. Kasetler henüz müzelik değildi, bir işlevleri vardı ama korsan cd işi giderek güçleniyor kasetlerse giderek zayıflıyorlardı. Mp3 ise henüz bilim kurguydu. Bilgisayarımın hard diski 2gb'dı. ÖDP üyesiydim ve pek huzurlu bir dönemden geçmiyordum. İşte o günlerde tanıştım uçan halı üzerindeki mançesterlilerle. Madchester ruhunun yeniden hip olmasına çeyrek vardı ve indirimli kaset tezgahları kendi içlerinde tuhaf hazineler barındırıyordu. Taşınabilir cd çalarlar (nam-ı diğer discman ki kendisi giderek bir nostalji nesnesine dönüştü) hakkında "atlama yapıyor ağbi" efsaneleri dönüyordu. Advantage campus kartım bile yoktu ve taksit çılgınlığı henüz cüzdanlara girmemişti. Ağırlıklı olarak nakit çalışıyordum bu yüzden de hem borcumu hem de sahip olduğumuz varlıklar sayıca şimdikine göre çok ama çok azdı. Inspiral carpets'a nasıl mı bağlayacağım? Henüz bilemiyorum ama deneyeceğim ne de olsa blogger'ın bana tahsis ettiği bu sanal alanda çok yerim var, üstüme gelmeyin.

Şimdilerde fark ediyorum ki "Güneş gözlüğü takmış bir inek" o zaman yıllardaki halimi gayet iyi tarif ediyor (korkunç 90'ların sonu). Inspiral Carpets'ın cool as fuck duruşu da logolarına yansımıştı. Müzikleri, sahnedeki tavırları, şarkı sözleri güneş gözlüklü bir inek gibiydi. Son olarak "I.Carpets'ın üzerimdeki cazibesi tamamen bilinçaltımdaki hastalıklı ilişkilendirmeden kaynaklanıyor" diyerek topu 18 içine düşüreyim bir bakarsınız vuran olur.

Geçenlerde Roll'da Ian Anderson'un kısa bir röportajını okudum. Okuduklarından, yazdıklarından, dinlediklerinden bahsediyordu. Son günlerde üç finli balıkçı kadından kurulu bir grup dinliyormuş şimdi adını unuttum. Finli bir balıkçı kadının sesi nasıl çıkmalıysa grubun sesi de öyle çıkıyormuş. İşte Carpets'da benim için böyleydi.

Şu hale bakın ki benim grupla tanışmam son stüdyo albümlerinin üzerinden 4 sene geçtikten sonra oldu. Geç kalınmış bu tanışmanın müsebbibi ise beni getirirken rötar yapan leyleklerdir. Neyse çok önemli değil şimdi leylekler. Siz en iyisi tüm zamanların en hüzünlü şarkılarından biri olan "This is how it feels"i dinleyin ve bütün bu saçmalıklarımı unutun.

Edit: Bundan sonra "Cinerama ve ruh sağlığı" konulu bir SWOT analizi yapmayı düşünüyorum. Camus'ya duyrulur...

En iyi bildiğim işi yapıyorum...

2007-06-03T17:05:00.000+03:00

Yıllardır hiçbir yerde rahat rahat oturamadım. Her yerde kafayı takacak, dalga geçecek bir şey buldum. Arkadaşlarımla dışarı çıktığımda, işe giderken, işte çalışırken, otururken, kalkarken, yatarken, kahve içerken, metroda, barda, cafe'de, kantinde, sigara odasında her yerde. En uzun süredir yaptığım iş bu. Tam zamanlı çalışıyorum ve çok yoğunum. 15 seneyi aşkın süredir bu işi yapmadığım bir tek günüm olmadı. Haftasonum bile yok. Çalış çalış çalış. Parası da yok. Üstelik ben para veriyorum istüne. Sigortası yok. Yani günün birinde bir şey olsa artık kimseyle dalga geçemeyecek olsam kimse ah yazık, tedavi masraflarını karşılayalım bile demez. Emeklilik yok hiç bir şey yok. İş iş iş. İnsan gibi etrafa bakıp bira içtiğim bir gece olmadı yıllardır. Hafta içi dalga haftasonu dalga. Televizyon izleyeyim diyorum orada da takacak ve dalga geçecek bir şeyler buluyorum. Çok yoruldum. Tatil yapmak ve kimseyle hiçbir şeyle dalga geçmeden kafa dinlemek istiyorum ama yapamıyorum. Sanki bunu yapmazsam dünya batar gibi geliyor. Sanki uygar dünya benim sayemde ayakta duruyor. Yani bir haftasonu dışarı çıksam, bir yerlere gitsem sadece içkimi içip müzik dinlesem ama mümkün değil ya barda ya bardakta ya da bar tezgahında mutlaka dalga geçilecek bir şey oluyor. Metro'da uyku sersemi işe giderken bile dikkatimi bir şey çekiyor ve sarkastik döngü başlıyor. Hele bir de tek başına nöbetteysem yanımda kimse yoksa, asist yapacak birileri etrafımda değilse o zaman bütün iş bana kalıyor. Kendi topuma kendim koşuyorum. Acaba içeride ne kadar birikmiş iznim vardır. Yani büyük ihtimalle emekliliğimde de çalışıcam bu gidişle. Yani diyorum gençken çalış çalış sonra zaten yatacaksın ama en güzel yaşlarımı bu dalga işine adadım. Gerçek bir müstehzi oldum. Ama biriktirdiğim bu alayları harcayacak yerim yok. Çok yazık bana.

Sarcasm: 101

2007-05-31T22:09:00.000+03:00

Alay etmek: Bir kimsenin, bir şeyin, bir durumun, gülünç, kusurlu, eksik vb. yönlerini küçümseyerek eğlence konusu yapmak.
"Mahmure abla, Süleyman ağanın üç karılı olduğunu nasılsa öğrenmiş, onunla alay eder dururdu."- H. E. Adıvar.

Müstehzi: Alaycı.
"Dans edenlerin dansını beğenmiyormuş gibi müstehzi bir ağız çarpıklığıyla dudaklarını kıvırıyordu."- Ç. Altan.

Sarcasm: from Greek σαρκασμός (sarkasmos), 'mockery, sarcasm' is sneering, jesting, or mocking at a person, situation or thing. It is strongly associated with irony, with some definitions classifying it as a type of verbal irony intended to insult or wound.
"The last refuge of modest and chaste-souled people when the privacy of their soul is coarsely and intrusively invaded."- Fyodor Dostoyevsky

Sevgili Çetin Altan, muhterem Fyodor ve zavallı H.E.Almadovar'ı naftalinleyelim. Şimdi hızlandırılmış kur başlıyor. İzleyelim. İzlerken içimizden şöyle bir tekerleme söyleyelim:
A dreaded sunny day
So I meet you at the cemetery gates
Keats and Yeats are on your side
While Wilde is on mine

David Beynimi linç ediyorsun

2007-05-31T10:28:00.000+03:00

Türkiye Cumhuriyeti sınırları içinde birkaç kuşak, David Lynch filmlerini izleyerek şimdilerde çoluk hatta çocuğa karıştı. Wild at Heart'ı 1990 yılında, Lost Highway'i 1997'de, Mulholland Drive'da 2001'de sinemada izleyenler zamanında bir şekilde Star TV'de "ikiz tepeler"i de izlediklerinden nicedir kabuslarında cüceler görüyorlardı. En son 2001 yılında bu kabuslara silencio eklendi. Düşününce gerek seksenler gerekse doksanlar yeterince sancılıydı. Bu zor zamanlarda hayatımıza giren Lynch efendi de işimizi hiç ama hiç kolaylaştırmadı. Kesik kulaklardan sado mazo ilişkilere giden yolu ilk onun üzerinden öğrendik diyebilirim. Ama Lynch'in üzerimizdeki en büyük etkisi tüm filmlerinden etkilenmemiz ama onlardan hiçbir şey anlamamızdı. Filmleri bir noktaya kadar gayet güzel anlıyor, en azından takip edebiliyor ama o kırılma anında ne oluyorsa oluyor ve darmadağın oluyorduk. Filmin geri kalanı Bienal'de tuhaf plastik heykeller izlemek gibi bir şey haline geliyordu. Tamam çok güzel görüntüler, sinematografik (breh breh brecht lafa bak) açıdan en dingil sinema izleyicisine bile fantastik gelen sahneler vardı. Herşey alabildiğine cool'du ve kuşaklar boyu çeşitli üniversite kantinlerinde "Abi Lynch'in X'inde bir Y var ya aynen onun gibi işte delice ya" bu tip geyiklerin fikir babalığını yaptı. Tüm bu görsellik, sürreal ama inceden mainstream bir sürrealite içinde saçma sapan olay kurguları insanları Lynch ile kafayı kırmaya, filmler üzerine türlü alt okumalara itti. Yok aslında adam orada kaybolmuyordu da o aslında onun altbenliğiydi. Aslında fil adam tütün rekoltesindeki düşüklüğü sembolize ediyordu. Silencio'da susma sustukça sıra sana girecek anlamındaydı, İkiz tepeler ise Japonya'daki deflasyonun habercisiydi (cüce hesabı şşş). Yok yani Lynch filmlerini anlamak için izlemek beyhude bir çaba. İyi vakit de geçirmeyeceksiniz hatta sonunda beyninizde filler itişmiş gibi gelecek ve bundan rahatsız olacaksınız. Dvd'de izlemeye kalktığınızda gene iyisiniz, filmi zaman zaman durdurun, kendinize bir çay koyun, bira için, sevgilinizleyseniz sevişin, Tekken oynayın, tırnaklarınızı kesin bir şeyler yapın işte kafanızdaki fillerin itişmesine izin vermeyin, filme de ara ara bakın. Yok ama sinemadaysanız buna bile bile lades denir. Evet evet lades. En son ne zaman lades oynadığınızı da düşünebilirsiniz dvd'de lynch cezası çekerken. Ya da evrensel lades tekerlemesini hatırlamaya çalışabilir ve bu tekerlemeden bir lynch senaryosu çıkarabilirsiniz. Tamam çıkaramazsınız o kadar da değil. Neyse sinema salonuna geri dönelim. Lynch'i karanlık bir sinema salonunda izlemek. Evet düşününce bile tüylerim ürperdi. Uykunuz varsa şanslısınız peki ya yoksa. Ya da filmin ilk 10 dakikasındaki o cazibeye kapılıp da "aaa süper lan, şimdiye kadar herşeyi anladım, herhalde o zamanlar çok küçüktüm de kafam basmıyordu" moduna girdiyseniz artık daha fazlasını okumayın, sizi de kaybettik. 10 dakikadan sonra gözlerin boşboş perdeye bakması, her halinden kafatasının içindeki binlerce soru işaretinin görülebilmesi (Ya tamam da şimdi o kadın ne ki? Yani adamla sevişiyorlar sonra kadın diğer herifin yanında uyanıyor ama adam rüya görmüyor? Hadi onu geç yerdeki mandala yakın plan giriyor ya hani kırmızı olan abi şimdi o neydi ki?) kendini salak ve değersiz hissetmesi, o eziklik, salona girerken ki güvenden eser kalmaması vs vs vs.
Aslında bir de şu açıdan bakmak lazım Lynch'in The Straight Story'si izlendiğinde gerekirse adamımızın ne kadar da "düz" bir hikaye çekebileceği de anlaşılıyor. Ama bu Hallmark kategorisi filmin sadece "bunu da yaparım şerefsizler"den öte bir anlam taşımadığını David Bey'de biz sefil izleyicileri de biliyoruz.
Tüm bunları neden yazdım? Dün Mulholland Drive'ın bir kısmını yeniden izledim. Ve o "Harika ilk anladığım gerçek Lynch filmi bu olacak" diye düşünüp kendimi zeki sandığım patetik dakikaları yeniden hatırladım. Heyhat ne safmışım!!! Silencio ve sonrası kopar...

En Lezzetli Fast Food

2007-05-31T01:52:00.003+03:00

Dünya mutfağından çeşitli lezzetlerin tanıtımında bir tür elçilik, tek tip beslenmeye karşıyız. Afiyet olsun!

Dünyanın en güzel şarkısı 1

2007-05-15T21:35:00.000+03:00

Başlığa bakıp aldanmayın, bu Cezmi Ersöz, Tuna Kiremitçi ve Kürşat Başar'ın ortaklaşa yazdıkları bir aşk romanı değil. Bu yazı en yalın anlamıyla dünyanın en güzel şarkısı üzerine. Elbette sanat derler mutlak tanımı bile şüpheli (en azından yüzyıllardır tartışmalı) konuda beğenilerin, "en"lerin tartışalamayacağını, tartışılsa bile kimseyi ikna edemeyeceğini gayet iyi biliyorum. Zaten burası da son derece kişisel bir sanal mental mastürbasyon alanı olduğuna göre haliyle bu uzun girizgahı bitirip dilim yettiğince bahsedeceğim "dünyanın en güzel şarkısı" da benim için dünyanın en güzel şarkısı olacaktır. İlkokul 3 kompozisyonu gibi başladığımızın farkındayım dilerseniz internette çok daha yaratıcı ya da çok daha faydalı şeyler bulabilirsiniz. Ama yok burada keyfim yerinde ve google'a ya da stumbleupon benzeri çok süper web sitesi bulma aparatına dönmek için çok yorgunum diyorsanız bunu bir nevi köprüden önce son çıkış uyarısı olarak kabul edin. Yasal bir uyarı değil ama yine de en azından kullanma kılavuzunun bu tek maddesini sonuna kadar okuduğunuz için uygar dünya adına teşekkür ederim. bu paragrafın son cümlesi nokta

Benim için dünyanın en güzel şarkısı eskiden ortalama bir ya da iki senede bir değişirdi. Şimdilerde her ay değişiyor. Bu tempo ile devam edersem sanırım bu süre kısa zamanda bir haftaya inecek. Bir haftanın altına düştüğünde ise otomatik olarak kulaklarımın ve beynimin oto-kontrol mekanizması devreye girecek ve sinir sistemim yeşil koda geçecek. Bir günün altına inildiğinde ise mavi kod durumuna geçileceğini teoride biliyorum. Pratikte bir uygulaması olmadı henüz ve umarım da yaşamam. Ama diyelim ki kişisel "dünyanın en güzel şarkısı"nın değişme süresi bir saatin altına düştü. O an kırmızı kod durumu aktif olacak ve yukarıda yazılı olan ya da olmayan hiçbir şeyden sorumlu olmayacağım. Protokol gereğince pazenadam beni gözetim altına alacak ve büyük ihtimalle dış dünya ile bilinçli tüm ilişkim sona erecek. Biz bu duruma literatürde kayıp cinnet hali diyoruz. Siz isterseniz "delirme" diyebilirsiniz. Zira google'da "kayıp cennet"i ararken ufak bir tapaj hatası yaptıysanız ve bu tapaj hatası sonucu (statscounter kullanıyorum ve buraya nasıl ve nereden geldiğinizin farkındayım beni kandıramazsın sevgili okur) kendinizi burada bulduysanız saat başı dünyanın en güzel şarkısı tanımı değişen bir adamın yazdıklarını umursayacağınızı da sanmıyorum ama gene de tıpkı bir önceki paragrafta geçen, herhangi bir yasal düzenleme nedeniyle değil tamamen vicdani gerekçelerle yazılmış uyarıyı kaale aldığınız gibi yazarın kendi ruh sağlığını korumak için kendince düzenlediği oto-kontrol programınında farkında olmanızı istedim. Bu konuyla dolaylı ve hatta fazlasıyla dolambaçlı ilgili paragrafın sonu da bu sözcüklerle gelmekte nokta

Tam olarak zamanı hatırlamıyorum ama sanırım ilkokulun sonlarıydı dünyanın en güzel şarkısı benim için "Englishman in New York"tu. Gazza ve Kral Arthur efsanesi yüzünden her yerde İngiltere'yi tutuyordum ve o zamanlar en İngiliz şarkı buydu. En İngiliz olması da benim için dünyanın en iyi şarkısı olmasına yetiyordu. Sting'in adını biliyordum. O dünyanın en iyi şarkısını söyleyen şarkıcıydı. Doğru mantık yürütürsek bu da onu dünyanın en iyi şarkıcısı yapıyordu. Aynı zamanlarda Prekazi dünyanın en büyük futbolcusu, Starwars dünyanın en harika filmi, Alf dünyanın en komik ev hayvanı ve Prekazi'de dünyanın en iyi insanıydı. Prekazi'yi iki kere mi saydım? Ne yani Rıdvan Dilmen mi diyecektim? Rıdvan Dilmen gücün karanlık tarafında oynuyordu ben Obi Wan'ı seviyordum.

Bu kadar kamuya açık bir alanda Englishman in New York'tan bahsederek kendimi yeterince aşağılıyorum zaten bir de daha eskiye dönüp Lambada'yı ne size ne de kendime hatırlatmanın daha fazla acıdan başka bir şey getirmeyeceğini biliyorum. Bu yüzden google'da "lambada" "englishman in new york" ve "dünyanın en güzel şarkısı" yazarak harika şeyler bulmak isteyenler ve bu sayede bu siteye düşenler için bir sürprizim var şu karışık nokta nokta resme dikkatlice bakın ve resimdeki piyanoyu bulana kadar gözlerinizi ayırmayın, biz ise google üzerinden harika şeyler bulmayı umanları resimdeki sözde piyanoyu bulma umuduyla başbaşa bırakıp bir başka paragraf başı yapalım nokta

Anadolu Lisesi sınavında Ataköy'de bir okulu kazanacak kadar puan biriktirmiş ve biriktirdiğim tüm bonusları harcayarak ortaokula başlamıştım. Hayatım harika değildi ama bir Amiga 500'üm vardı. Dünyanın en harika şarkısı benim için hala Englishman in New York'tu. 80'ler geçmişti bense 80 kiloya hızla yaklaşıyordum. Eşofman giyiyordum ve yazları çok terliyordum. Harika basketbol oynadığımı düşünüyordum ve Lapseki'de güzel bir meşin topum var diye maçlara dahil ediliyordum. İlkokulda daha popülerdim şimdi ise daha şişman.

24 Eylül 1991’de Seattle denen yağmurlu Kuzey Amerika şehrinden acaip birşey çıktı. Havuzun içinde pipisi gözüken bir bebek iple bağlanmış bir doların peşinden gidiyordu. Dünyanın en harika şarkısı artık Smells like teen spirit'ti. Hem yaz kış bot giyen "grunge" kızlarla da bu şarkı sayesinde iletişim kurabiliyordum. Sting'e göre hala şişmandım ama ergenlik mi ne işte o döneme girdiğimden garson boydan erişkinliğe doğru hızla yol alıyordum. Nirvana çalıyordu ben söylüyordum. Somurtkan ve aksiydim ama olsun Tiffany and Tomato'dan sarı kırmızı oduncu gömlekleri giyiyordum.

Gerçekten amacım 80'ler 90'lar nostaljisi yapmak değil. Zaten 80'ler bittiğinden beri 80'ler nostaljisi, 90'lar bittiğinden beri de 90'lar modasıdır gidiyor. Benim bu tip ucuz numaralara prim vermeyeceğimi biliyor olmalısınız. Kokuşmuş popülizm'in kahrolası ellerine beynimi teslim etmeyeceğime yıllar önce yemin ettim. Ama Bir Ah Canım Ahmet vardı ne oldu ona? Diyerek kendi kendimle çelişirken güldüreyim mi? Güldürürken işetmek mi yoksa düşündürürken somurtmak mı? Ya da bilmiyorum ne kadar gereksiz bir bölüm oldu bu diye düşünenlere verecek cevabım "dünyanın en iyi şarkısına doğru yaptığımız bu destansı yolculukta her şeyin bir şeyi var" olacaktır nokta ve az sonra paragraf başı nokta

1994 yılında Kurt Cobain Courtney Love'a ve dünyanın geri kalanına daha fazla dayanamayarak beynini dağıttı. Benim de Iron Maiden ile tanışıklığım yaklaşık ikinci yılına girdi. Dünyanın en güzel şarkısı bir süredir "Hallowed be thy name"di. Çanlar çalıyor çift gitarla NWBHM'nin kitabı yazılıyordu. Gerçi o kitap çoktan yazılıp bitmişti ama bizimki gibi geri kalmış (çok pardon gelişmekte olan) ülkelere iki dünya kupası gecikmeli geliyordu. Olsundu. Buna da şükürdü. Benim memurum işini bilirdi. Yollar yürümekle aşınmazdı. Urfa'da Okusford vardı da o mu okumamıştı? Yıldırım Akbulut denen bir adam başbakanlık yapmıştı.

Lise ikideydim. Artık inceden başkalaşmıştım. Daha önce gene buralarda bir yerlerde bahsettiğim üzere Bruce Springsteen ile tanışmıştım. Gene buralarda bir yerlerde daha önce de bahsettiğim üzere Kaybedenler kulübü tribiyle sağa sola "çok yalnızım" atıyordum. Bir kaç yaz boyunca üzerinde yecüc mecüc resimleri olan kötü baskılı siyah tshirtler giymekten sırtım sivilce içindeydi. Ergenlik haşin geçiyordu ama sonlara doğru geldiğimi hissediyordum. Dünyanın en iyi şarkısı "The River" Gördüğünüz gibi aslında ilkokuldayken bu payeye sahip olan şarkı lise'de bu sıfata sahip olan şarkıdan daha yeni. Buna tarihin cilvesi ve kronolojinin bir bilim olmaması diyerek bu mantık hatalarını bir kenara koyuyoruz. Nick Hornby'e selam ediyor ve sıralamalarımız kronolojik ya da alfabetik değil tamamen otobiyografik diyoruz nokta

Lise son. Dünyanın en iyi şeyi alkol. Votka insalığın geldiği son nokta. Ha bir de tarih yazıyorum. Şöyle ki aşığım. Dünyanın en güzel şarkısı "where the wild roses grow". Hayır yani kimseyi öldürmek istemiyorum ve o da Kylie'ye benzemiyor tam olarak ama bunun bir cinayet değil de bir aşk şarkısı olduğuna kendimi öyle kaptırmışım ki peygamber vitesinde gidiyorum. Her aşk bir cinayet, her cinayet bir aşktır diye saçmalacağımdan korkmayın sakın. Artık büyüdüm ve bunu büyük kafasıyla yazıyorum o yüzden panik yapmayın çoğunlukla zararsızım ama o günlerde kendimce çok "pis" içiyorum. Çok içki içtiğimi göstermeye çalışıyorum ve çoğunlukla da sıçıyorum. Haydi artık üniversite başla diyorum. Şimdilerde wikipedia üzerinden hayatın anlamını aradığımız gibi o zamanlarda üniversitede herşey harika olacak diyorum. Ama şimdiden yazının geri kalanıyla ilgili bir spoiler vereyim de inceden keyfiniz kaçsın; üniversite de bir bok bulamıyorum. Üstüne üstlük artık "where the wild roses grow"a tahammül dahi edemiyorum. Es kaza orada burada çalarsa kanal/şarkı/otobüs/taksi/ev/bar değiştiriyorum. Yok yok kadını hatırlattığından değil yanlış anlamayın düz kötü bir şarkı olduğundan gülen surat nokta

Üniversiteye üzerimde New Model Army thsirt'üyle başlıyorum ve büyük hayal kırıklığı benden başka kimse NMA dinlemiyor. Hala da çok fazla kişi dinlemiyor ve bu artık sorun değil. Dünyanın en harika şarkısının ne olduğu konusunda eskisi kadar emin değilim. Cem Karaca Tamirci Çırağı diyor ve ben "vuruldum ey halkım" diyorum. Müzikle biraz aramız açılıyor. Sadece Türkiye'yi değil dünyayı kurtarabileceğimizi düşünüyorum. Kişiselden uzaklaşıp daha toplumcu şeyler dinliyorum. High Fidelity sinemada oynuyor ama ben kuşbeyinliliğimden o bir John Cusack filmi diye vizyondayken izlemiyorum yıllar sonra haldır haldır dvd'sini arıyorum. Buraya da kayda değer bir foto bulup koymuyorum. Ne yani Grup Yorum resmi mi koyayım. Google'da borcam aratıp bu siteye gelenler, grup yorum resmi aratıp gelenlerden daha eğlenceli olabilir diye düşünüyorum. Evet farkındayım çok haksızlık ediyorum özür dilerim. Foto koyuyorum kimin umurunda bilmiyorum nokta Hey! ordaki fark ettin mi (okurla konuşma tribi)? Foto bu sefer solda anladın sen onu şşşşş.....

Lisedeyken uykumun kaçıp radyoda ilk Jethro Tull duyduğum zamanı ve ardından dünyanın en güzel ve en uzun şarkısını "Thick as a Brick" ilan edişimi, Raindogs'u nereden nasıl ilk dinlediğimi pazenadam'la "paint it paint it paint it black!!!" diye anırarak Ataköy'de taklalar atmamızı burada sadece adlarını anarak geçiyorum.

Yazmaktan yoruldum. Bunun adı 1 olsun 2'si 3'ü daha sonra gelsin...

Şimdi de sıra son günlerdeki "Dünyanın en güzel şarkısı"na gelsin ama şurası kesin ki yukarıda bahsettiğim şarkılardan hiçbiri kadar özel bir şarkı değil. Bir şekilde tüketeceğim ve geri dönüp baktığımda "hmm iyi şarkıymış kimdi bu?" falan diyeceğim.

Not: Orjinalini de cover'ını da seviyorum. İkisi de dünyanın en güzel şarkısı.

Second Coming

2007-05-13T21:53:00.000+03:00

The Stones Roses'un nasıl bir grup olduğunu anlatmaya çalışmak en az Tanrı'nın varlığını ya da yokluğunu ispatlamaya çalışmak kadar beyhude bir çaba. Pop müzik tarihinde sadece iki albümle bu kadar derin iz bırakan başka kaç grup vardır bu apayrı bir anket konusu. Ama bu anketin çok kısa süreceği ve bir noktadan sonra saçma sapan cevaplarla kalitenin düşeceği oldukça açık. Bu yüzden boşverin anketleri, müzik setinizi ve zihninizi saçma sapan şeylerle bulandırmayın. Yol yakınken dönün. Zira dünya üzerinde yapılmış çok fazla kayda değer geri dönüş albümü yok. Bütün bunlara rağmen the second coming hakkında bir takım kendini bilmez şaşkınların yaptığı patetik çirkefliklere yanıt vereceğim yüksek müsadenizle:

Second Coming;

1) Adı üstünde bir ikinci dalga albümüdür. Zaten birinci dalga ile beyni yanan bir kuşağı hayata döndürme operasyonudur. Bu açıdan fonksiyoneldir ve belirli bir amaca hizmet etmektedir.

2) Dünya üzerinde hiç bir pop müzik grubu müzik kariyerinin ikinci albümünü 11 dakika 22 saniyelik bir şarkıyla açmamıştır. Bu basit kelimelerle açıklanabilir. Cesaret ve haklı bir kendine güven. Sizin de grubunuzda Mani basist, John Squire ise gitarist olsa ve tutun ki siz de Ian Brown olsanız "güven" kelimesinin sözlük karşılığı için kendi grubunuzdan başka söyleyebileceğiniz tek özel isim Paul Weller olurdu.

3) Madchester'ın resmi kapanış albümüdür. Rock'n roll'un aslında bir dans müziği olduğunu, kentli kökenlerden geldiğini ve orta sınıf için tehlike demek olduğunun resmi kanıtıdır.

4) "I wanna be adored" dileğinin gerçek olmasının ardından gelen şükran duygusudur.

5) Bas gitar, davul ve gitarın Sandinista'dan bu yana konakladıkları en iyi butik oteldir.

6) Kapanışıyla Dan Brown'un bile bilmediği bir sırrı bize sunar, harika bir ifşaat sofrasına bizi buyur eder ve der ki: İsa zenci bir kadındır.

Memur Bey İnanın Bir Şey Çalmadım Savunma2

2007-05-13T00:32:00.000+03:00

Her şeyden önce bütünlük açısından (bkz: memur bey inanın bir şey çalmadm savunma1)

Bugün aldığım iki lp.'yi söyleyince bu tip bir savunma için bana hak vereceğinizi düşünüyorum. "Darkness on the edge of Town" ve "Home&Abroad". Heyhat! Son 15 sene içinde müzikal açıdan hiç bir gelişme olmamış hayatımda. 2007 yılında hala daha parasını Springsteen ve Weller plaklarına harcayan kaç kişi tanıyorsunuz ki? "Uzay 1999"'un üzerinden tam 8 sene geçmiş ve hala atmosferin dışına çıkamadım.

Memur Bey, bir şey çalmadım bir türlü inandıramıyorum size. Dilerseniz en baştan anlatayım. Her şey Anıl'ların evinde başladı. Ağabeyinin kasetlerini karıştırırken. O arzu nesnesi ile karşılaşmam bir tür milat sayılabilir. Bruce Springsteen and the E-Street Band Live 1975-1985 Hala heyecanlanıyorum kapağına bakınca. 3 kasetlik bir kendini keşfetme öyküsü. O zamana kadar müzik bana çok bir şey ifade etmiyordu. Yani tamam dinliyordum. Ergenliğe, fazla kilolara, kızlara ve satrançta yenilmeye öfkeliydim. Bu yüzden heavy metal dinlior ve testesteron salgılıyordum. Bu yüzden şarkı sözlerini değil cazır cuzur gitarları dinliyordum. Hikayeler önemli değildi. Onlar okunan şeylerdi ve dünyanın en güzel hikayelerini de Boston'lu yaşlı bir adam yazıyordu. Edgar A. Poe. Daha fazlasına ihtiyacım yoktu. Edgar Bey ve Iron Maiden. Ama ne olduysa Patron ve tayfasının 10 sene boyunca verdikleri konserlerden seçmeleri barındıran o kutsal nesneyi dinlediğimde oldu. Benim ağabeyim yoktu. Kardeşim de yoktu. Ölesiye tek çocuktum ve ne halt bulursam bir şekilde tek başıma buluyordum. Springsteen dinlemek için bir ağabey sahibi olmak gerekiyormuş. Çok geç olmadan bunu öğrenmiş ve o bunun farkında olmasa da Anıl'ın ağabeyini ödünç almaya başlamıştım. Ağabeyi de bunun farkında değildi ama kasetleri farkındaydı sanırım. Neyse uzatmanın alemi yok. The river, Badlans, Racing on the streets, Thunder road, Born to run, The promised land. Şimdilerde tuhaf geliyor ama internet olmadığı için şarkı sözlerini bulmak hiç kolay değildi. Bu yüzden kasetleri ileri geri sararak anlayamadığım yerleri öğrenmeye çalışıyordum. Anadolu Lisesi İngilizcem yettiği kadar (Gülçin Şendil isimli bir İngilizce öğretmeni ile buna mucize yaratmak bile denebilir) en azından genel hatlarıyla bu beyaz tshirtlü adamın neler anlatmaya çalıştığını anlamaya çalışıyordum. Aslında vakit alıyordu ama gördüğünüz üzere 15 senedir bu işe zaman ayırmaya devam ediyorum ve yapacak daha iyi pek az şeyim var.
Birden bir şeyler değişmeye başlamıştı. Müzik ve kadınlar değişiyordu. Artık hikayeler dinliyordum. Hepsinde kendimden bir şeyler bulabildiğim söylenemez ama en azından daha kişisel şeylerle ilgilenmeye başlamıştım. Aynı dönemlerde Zülfü Livaneli'nin Merhaba'sını da dinlemiş ve "Vuruldum ey Halkım" demiştim. Ama bu başka bir savunma konusu. Konuyu dağıtmayayım Memur Bey, nerede kalmıştım evet daha kişisel şeyler diyordum. Kesinlikle çok daha kişisel şeylerle ilgilenmeye başlamıştım. Bu kişisel şeylerin başında da Müzik geliyordu. Benim müziğim diyebileceğim şeyler. Asosyal şeyler. Zaten bir imkanım olmasa da kitle ile paylaşmaya niyetimin olmadığı, kendime sakladığım şeyler. Springsteen bunların başlangıcı oldu. Bu başlangıç The Smiths'e kadar sürecekti.
The Smiths hakkında şunu söylemek belki biraz iddialı olacak ama sanırım söylemezsem yeterince açık olmadığımı düşüneceğim ve Memur Bey kanundan kaçılmaz değil mi? The Smiths, The Beatles'dan beri dünyanın gençliğinin başına gelen en güzel şey. Elbette B.B ve M.M'de başa gelen bu kadar güzel çekilir şeylerdi ama yine de gençlik deyince nedense aklıma bu ikisi geliyor. Bir kere Morrissey denilen adam herşeye ayar veriyordu. Hem de bunu o kadar şık yapıyordu ki. İngilizdi. Hatta fazlasıyla İngilizdi ve bu o zamanlar bu benim için şimdi olduğundan çok daha fetiş bir durumdu. Düşününce bir gencin bir milleti bu kadar ikonik bir hale getirmesi çok saçma ve tehlikeli geliyor bu yüzden "This is England" beni çok çok etkiledi ve artık İngilizlerin kabullenemedikleri İngilizleri seviyorum. Yine de Maradona o meşhur Tanrı'nın elini başka bir ülkeye göstermiş olsaydı onu daha çok severdim diyebilirim. Neyse insan her zaman akıllı uslu cümleler kuramıyor. Bu kısmı dilerseniz kayıtlardan çıkabiliriz Memur Bey. Efendim? Kalsın mı? Tamam siz nasıl isterseniz sayın kanun koruyucu. Size Chuck Norris diyebilir miyim? Tamam. Pekala kızmayın devam ediyorum.

The Smiths diyorduk. Tamam Bruce süper bir insandı. Harika şarkılar söylüyordu ve romantizmi çamurdan değildi. Basit ve her haliyle kabul edilebilirdi. Üzerinizden akmıyordu. Ama nasıl diyeyim. Biraz fazla maskülendi. Efendim? Erkeksiydi memur bey. Yok hayır ben eşcinsel değilim ama ne biliyim sanki taşaktan daha önemli organlar var gibime geliyor. Yok yok kalp ve beyin demiyeceğim. Ne bileyim akciğerde önemli bir organ. En güzel organ organdır desem çok mu kötü bir kelime oyunu yapmış olurum dersiniz? Bari bunu kayıtlardan çıkarsaydık. Bakın görüyorsunuz The Smiths'in adını anmak, cümle içinde kullanmak ve bunun yanına Steven Patrick'ten bahsetmek bile insanın kafasının farklı oyunlar oynamak istemesine yetiyor. Biliyorum Springsteen ve gizli maçoluk bahsini kapatmaya çalışıyorum. İtiraf etmeliyim ki oldukça dikkatlisiniz memur bey. Moz, Keats'le Yeats'i sen al Wilde bana yeter diyordu. Tanrı biliyor ki sefilim diyordu çekinmeden. Bu konuda dinleyiciyi ikna etmek için o kadar güzel kelimeler seçiyordu ki kendi sefaletinizle gurur duymaya başlıyordunuz. Çok sıcak yazlar geçiyordu hayatımda. Gerçekten çok az arkadaşım vardı (hala daha öyle ama sarkazm bana fazlasıyla yetiyor, Morrissey sağ olsun) ve bu kıçından orkideler sarkan zayıf İngiliz bana bunda yanlış bir şey olmadığını anlatıyordu. Belki de anlatmıyordu ama ben müziğinden bunu anlıyordum. Belki yıllar boyunca herşeyi yanlış anladığımı söylebilirsiniz ama buna "o kadar salak mısın?"dan daha ince bir ayar cümlesi bularak bile cevap verebilirim. Polemiğe girmek istemiyorum ama girersem ağlarsın. Neyse anlatacak o kadar çok şey var ki daha bugün aldığım ikinci plaktan bile bahsedemedim. Yoruldum Memur Bey. Bir sigara molası versek. Bu arada gerçekten donut yiyor musunuz?

Vicious Örovizyon

2007-05-12T23:53:00.000+03:00

Sid and Nacy'i örovizyon gecesinde izledim. Uygar dünya adına yüksek müsadelerinizle, "Örovizyonda görmek istedikleriniz anketi"ne Sid Vicious cevabını vermek istiyorum.

Kariyer biri bakar Kıyamet....

2007-05-02T23:29:00.000+03:00

İnsanın yaptığı işten zevk alması koskoca bir palavra. Palavra kelimesi çok palavra tınlasa da durumu bu Rıfat Ilgaz sözcükten daha iyi tasvir edecek bir başka kelime bulamadım. Bundan yıllar önce The Clash derler daşak abidesi grubun ("guru"p mu?) dediği gibi aslında olayın özeti şudur:

"Career opportunities are the ones that never knock
Every job they offer you is to keep out the dock
Career opportunities, the ones that never knock"

Şuna inanıyorum ve aforizmalarım patlayana dek haykırıyorum ki "İnsan keyif aldığı işten para kazanamaz." İşte bu yüzden yapmaktan keyif aldığımız işleri "hobby" jöle kıvamında anketlere yazarken bile keyif alıyor ama pazartesi'den pazartesi'ye yastığımızdan çok iş arkadaşlarımızı görüyoruz. İş arkadaşı da bir başka koca palavra olarak an itibariyle koca yalanlar sıralamasıa +1 olarak girmektedir. Kendi tercihimiz olmamasına karşın zaten çekilmez olan iş yaşantımıza salt sosyalleşme sosu ihtiyacımızdan giren (bkz: Robinson Cruose) (bkz: Cuma) (bkz: Friday on my mind) bu insancıklar (istisnalar ne kaideyi ne de el-kaide'yi yerinden oynatamaz o yüzden küçük aklınızla bana sevdiğiniz iş arkadaşlarının hiç de umurumda olmayan isimlerini sıralamayınız lütfen. lütfen dedim polemiğe girmiyorum görüyorsunuz bundan cesaret alıp hala isim düşünenler varsa uzatmasın polemiğe girersem acının ta kendisini tadarsınız bu yüzden hala daha iş arkadaşlarını düşünen varsa lütfen http://www.hurriyet.com.tr 'de günün mühim haberlerini okumak için aramızdan ayrılsın ve bizi iş yaşamına olan nefretimizle başbaşa bıraksın yok direnicem "hem sen benim ne düşündüğümü nereden biliyorsun? eki eki" diyen cingözlerdenseniz yarın saat sabah 09:15 civarı içi buz dolu bir küvette bir böbreğiniz olmadan gözlerinizi açacak olmanın verdiği korku hissini şimdiden içinizden atmaya çalışsın zira tuvalet aynısının üzerinde böbreğinizin bir kısmıyla yazılmış "kayıpcinnet seni uyarmıştı" yazısını okuduğunuzda az önce yazdıklarımın basit bir tehdit ya da şöyle diyelim "uyarı" olmadığını anlayacak ve korkudan kalan tek böbreğini de sıçacaksınız. Bunları yapabilirim ve yaparım da. Şimdi şayet aramızda başka aklı evvel kalmadıysa devam ediyorum ve birazdan göreceğiniz üzere bu bir kaç cinfirkirli için açılmış ve haddinde fazla zamanımı(zı) alan paragrafı kapatıyorum) sizin arkadaşınız değildir. Arkadaşlar tercih ettiğimiz kimselerdir ve iş arkadaşlarımızın sevimli ya da sevimsiz komşulardan farkı yoktur. Zira nasıl oturduğumuz evler daha sonra komşu diyeceğimiz insanların üzerine yapılmış binalarsa Komşudan da ofisdaş'dan da arkadaş olmaz. Yapay bir ofis bitkisi bile daha arkadaştır. Bunu daha fazla yineleyemeceğim daha önce parantez içinde yazdıklarımla uyardıklarımın şu anda hürriyet gazetesini okuduğuna inanıyor ve iç huzuruyla bir paragraf başı yapıyorum.

Kariyer dediğimiz şey aslında betondan bir bariyerdir. Bu cümleyi fazla iddialı mı buldunuz o zaman sizi 8 senelik zorunlu eğitime geri yolluyorum. Sözde sıra arkadaşlarınızla elvan gazozu şişesinden soyulmuş yumurta geçirmeye çalışın ve bunun bilim olduğuna inanın, inanmayan varsa pamuk içinde taze fasulye yetiştirme deneyi yapabilir. O korkunç kokudan daha acı bir ceza olamaz.

Üniversite dediğimiz şeyi matah mı sanıyorsunuz. O da koca bir yalan. Hele benim gibi işletme falan okuduysanız daha büyük bir yalan. 4 senede öğrendiğiniz her şeyi unutun ve kendinizi ne kadar mutlu hissedeceksiniz. Aslında unutacağınız bir şey de yok. Kafanız çöp tenekesinden farksız. Burada o meşhur "Oracle" Larry Ellison forward mailinden bahsetmiyorum. Şayet bu sayfayı okuyan bir "iktisadi idari bilimler fakültesi" öğrencisi varsa hemen o bölümü bıraksın. Eksikliği hissedilmeyecektir. Üstelik o da bıraktığı bölümün bir eksikliğini hissetmeyecektir ki aslında önemli olan da bu. En önemli olan şey sizsiniz. Çalışacağınız firma değil. Emre Yılmaz mıyım? Hayır hiç de değil. Üst düzey yöneticilik yapıp malı vurduktan sonra antropoza girmiş ve business anarchist olmuş bir uzay maymunu falan hiç değilim. Siz ne diyorsunuz kredi kartı ekstrelerimi korkarak açıyor ve hayatta kalmak için borçla yaşıyorum. Çalışıyorum ve aslında "contemporary business" final sorularındaki kafası karışık beyaz yakalı gibi labirentte peynir arıyorum. Velhasıl labirentin sonunda peynir olmayacağını bilecek kadar "iş deneyimim var" ama placebo grubunda mıyım acaba diye de merak ediyorum ve sırf bu motivle devam ediyorum. Siz tabi buna inanmayacaksınız ve sanırım motivlerim konusunda bana güvenmemekle haklısınız. Devam etmemin bir başka nedeni de bu labirent örneğini çok sıkıcı bulmam. Bu yüzden bir başka paragrafı daha sonlandırıyorum. Yeni paragrafta neler yazıyor diye merak edenlere önceden hayırlı bir örnek veriyorum ki "sistemin dişlileri" klişesi bugünkü mönümüzde yok. Ama yine de a la carte ile alaturca arasında bir yerlerde dolanıyor olacağız.

Eminim ki bu paragrafı kimse okumayacak o yüzden kısa kesiyorum.

Evet bu paragraftan selefine oranla daha ümitliyim o yüzden bu hiç de adetim olmayacak kadar uzun yazıya devam ediyorum. Okulda öğrendiklerinizi unutarak başladığınız iş yaşamınız size hiç bir şey vaat etmiyor. Şayet 7 ölümcül günahtan daha tehlikeli olan "hırs" siz de varsa o zaman bir şansınız olabilir. Ama kendinizi şanslı hissediyorsanız o zaman "şans"tan ne anladığınızı bir daha düşünün. Büyük ihtimalle siz poker değil "okey" oyuncususunuz ve sizin "kısmetim açık" dediğiniz anda ben çoktan "log off" olacağım.

Call center'da çalışıyorsun. Sözde etkileyici bir sesin var (muhtemelen Tom Waits senin için bir şey ifade etmiyor) ve öğrencisin değil mi? Ne mutlu ki harçlığını çıkarıyorsun ha! Bana bakar mısın? Tamam bakamıyorsun ama beni Pai Mei varsay ve iyi dinle. Çal (hırsızlık yap) ama asla ama asla öğrenciliğinde iletişim merkezinde kulağında o komik kulaklıkla tanımadığın insanların saçmasapan talep ve şikayetlerini dinleme. Asgari ücret için değmez. O sidikli klişe örnekten hareketle pazarda limon sat (serbest pazar oh yeah!)

Stajyerlik ha? Başın göğe erecek değil mi? Bir işe yaramamayı iş tecrübesi mi zannediyorsun? Derdin cv doldurmak mı? Senin cv'in kimin umurunda? (Kabul bir an kendimi Tyler Durden sandım ama o bu paragraftan önceydi kaçırdın ve hiç de zeki değilsin adamım) Kariyer basamaklarını 3. sınıfta yapacağın stajla mı çıkacağını sanıyorsun? Kariyeri bir merdiven mi sanıyorsunda o ancak anonim olabilecek kadar zavallı (kesinlikle eminim ki kimse bu sözcüğün patentini üstüne almak istemiyor) merdiven benzetmesini yapıyorsun? Kendini heyecanlı falan mı hissediyorsun? Haydi canım fotokopi makinesi ve bol kısıtlamalı şirket bilgisayarından internet sitelerinde sözde "benchmark" dosyaları hazırlamak ya da ucuz, arkası mavi, önü şefaf (arka ve ön nereden baktığına göre değişen kavramlar değil midir ki?) plastik dosyalara kimsenin bir daha dönüp bakmayacağı toplantı notları mı zımbalamak istiyorsun? Harikasın ya! Forbes'a kapak olan parlak genç seni.

Bana baksana. Tamam bakman mümkün değil de hatırlatmama gerek yok herhalde beni Pai Mei olarak düşünecektin. Ok? Bu resimdekilerden birinin senin elin olacağını falan mı düşünüyorsun. Hesap makinesi ve kahve. Bunun toplantı olduğunuı falan mı sanıyorsun. Sanırım Oliver Stone'un Wall Street filminde kaldın sen. Yani yaşında el vermez büyük ihtimalle o filme ama ne biliyim sanki öyle gibi. Yok böyle bir dünya. Sen Michael Douglas'ın gençliği falan değilsin. Ben de Kirk Douglas değilim. Anlaştık mı? Düşünme böyle şeyler. Masa başında çalışarak zengin olamazsın. Hesap yap şimdi. 1.250 YTL net maaşla işe başladın. Her senede %20 oranında zam aldın. 10 sene sonra neredesin. Başladığın yerde. Unutma bak her sene %10 enflasyonla da ruhunu arındıracaksın. Haydi yemek ve servis benden sana hediye. Yüzyıla sesini veren dörtlüden dinliyoruz "with love from me to you!"

Haydi çocuklar aşıya...

Hüküm et

2007-05-01T22:01:00.003+03:00

Bu hükümet
Pir Sultan'a pasaport vermiyor,
Onu anladık.

Yunus Emre'ye de
Basın kartı vermiyor,
Onu da anladık.

Ama bu hükümet
Ferman çıkarmış
Karacaoğlan'ı
Otobüse bindirtmiyor.

C.S